Strategia metaboliczna – nowe możliwości terapeutyczne w leczeniu niewydolności serca

P.Di Napoli i A Barsotti – Prognostic relevance of metabolic approach in patients with heart failure LINK: Current Pharmaceutical Design 2009;15;883-892
Choroby sercowo-naczyniowe pozostają najczęstszą przyczyną zgonów i niepełnosprawności w krajach uprzemysłowionych. Poprawa opieki w ostrych zespołach wieńcowych przyczyniła się do wydłużenia przeżywalności w zawale serca, równolegle jednak odnotowano wzrost liczby zgonów z powodu niewydolności serca (NS). Pomimo postępów w leczeniu NS wskaźniki umieralności nadal pozostają wysokie. Czynnikiem wpływającym niekorzystnie na rokowanie jest nieuchronnie postępujące upośledzenie kurczliwości oraz przebudowa mięśnia sercowego.

Standardowe postępowanie opiera się na stosowaniu leczenia beta adrenolitycznego, inhibitorów enzymu konwertującego, antagonistów aldosteronu oraz różnych interwencji zabiegowych. Nowe dane wskazują na istotne znaczenie przestrojenia metabolicznego jako jednego z mechanizmów odpowiedzialnych za dysfunkcję mięśnia sercowego.

W Current Pharmaceutical Design ukazał się artykuł poglądowy poświęcony nowej strategii metabolicznej w leczeniu niewydolności serca. Mięsień sercowy może wykorzystywać różne substancje do produkcji energii (kwasy tłuszczowe, glukozę, mleczany, ketony, aminokwasy). Szacunkowo około 10-40% ATP (trójfosforanu adenozyny) pochodzi z oksydacji pirogronianu, a pozostałe 60-90% z utleniania kwasów tłuszczowych (FA). Jak wykazano, w NS przesunięcie metabolizmu, z preferowanego wykorzystywania FA w kierunku zwiększonej oksydacji węglowodanów, mogłoby przyczynić się do poprawy kurczliwości, zwalniając progresję dysfunkcji skurczowej i, przypuszczalnie, korzystnie modyfikując przeżywalność.

Z dotychczasowych badań wynika, że trimetazydyna, poprzez różnorodne mechanizmy, wpływa korzystnie na komórki mięśnia sercowego. Lek ten poprawia efektywność energetyczną, przestawiając metabolizm na zwiększone utlenowanie glukozy, poprawia funkcję śródbłonka na drodze zwiększenia aktywności syntazy tlenku azotu i dostępności tlenku azotu oraz zmniejsza odpowiedź zapalną miokardium. Trimetazydyna ogranicza także gromadzenie się jonów sodu i wapnia, apoptozę i martwicę komórek, ochrania funkcję mitochondriów, zapobiega toksycznemu oddziaływaniu wolnych rodników, a także poprawia wrażliwość insulinową. Ostatnio wykazano także, że może wpływać korzystnie na przebudowę mięśnia sercowego, spowalniając postępującą dysfunkcję i poprawiając rokowanie. Z

daniem autorów wyniki dotychczasowych badań wskazują na potencjalnie korzystną rolę trimetazydyny jako leku uzupełniającego w terapii NS.

Opracowane na podstawie: Current Pharmaceutical Design / 2009-04-23