Jakość życia pacjentów po późnym udrożnieniu tętnicy wieńcowej w badaniu OAT

Daniel B. Mark i wsp – Quality of life after late invasive therapy for occluded arteries LINK: N Engl J Med 2009;360:774
W 2006 roku ukazały się długo oczekiwane wyniki badania OAT (Occluded Artery Trial), które raczej zniechęcały do udrażniania tętnicy dozawałowej u pacjentów pomiędzy 3 a 28 dniem po przebytym zawale serca. Było to jedno z tych przełomowych badań, które potrafią zmienić praktykę kliniczną. Obecnie autorzy badania publikują subanalizę, uwzględniającą jakość życia i koszty leczenia chorych.

Dane dotyczące jakości życia opracowano na podstawie grupy 951 chorych z kilku krajów uczestniczących w badaniu OAT (Stany Zjednoczone, Kanada, Łotwa, Polska, Nowa Zelandia, Rosja). Dane ekonomiczne dotyczą grupy 469 pacjentów rekrutowanych wyłącznie w USA. Jakość życia oceniano za pomocą kilku kwestionariuszy, z których najważniejsze to Duke Activity Status Index (DASI) oraz Medical Outcomes Study 36-item Short-Form (SF-36) Mental Health Inventory 5 (MHI-5). Pacjenci wypełniali formularze jakości życia na początku badania oraz po 4, 12 i 24 miesiącach od włączenia.

Jedyna różnica na korzyść rewaskularyzacji, w porównaniu z leczeniem zachowawczym, ujawniła się w kwestionariuszu DASI po 4 miesiącach badania. Pacjenci leczeni zachowawczo osiągnęli w tym punkcie czasowym wynik klinicznie marginalnie gorszy o 3.4 punktu od chorych leczonych za pomocą interwencji przezskórnej (PCI) (P=0,007). W pozostałych punktach czasowych i ocenie za pomocą innych skal nie zaobserwowano istotnych różnic.

Koszty leczenia pacjentów w ciągu 2 lat obserwacji były średnio o 7000 USD wyższe (P<0,001) w grupie leczonej PCI, natomiast czas przeżycia z uwzględnieniem jakości życia – minimalnie dłuższy w grupie leczonej zachowawczo. Autorzy zwracają uwagę na podobieństwo uzyskanych wyników do tych z badania COURAGE w tym aspekcie, iż pacjenci stabilni klinicznie, bez silnie wyrażonych objawów niedokrwiennych, wydają się odnosić co najwyżej marginalną korzyść z rewaskularyzacji.

W głównych wnioskach z badania podkreślają, że PCI w programie OAT wiązało się z niewielką poprawą w zakresie fizycznego funkcjonowania jedynie po 4 miesiącach od zabiegu, w porównaniu z grupą leczoną zachowawczo. Ponadto koszty leczenia w grupie PCI w ciągu 2 lat były istotnie wyższe, a przeżycie z uwzględnieniem jakości życia – krótsze.

Opracowane na podstawie: NEJM / 2009-02-17