Analogi insulin kontrowersje

A. Siebenhofer-Kroitzsch, i wsp – Insulin analogues: too much noise about small benefits LINK: CMAJ 2009;180:369 (dostępny pełen tekst)
Moment wykrycia insuliny oznaczał początek technologicznego udoskonalania jej preparatów, aż do wytworzenia insulin ludzkich i analogów insulin. Krótko i długodziałające analogi insulin z założenia mają lepiej odtwarzać fizjologiczną insulinemię poposiłkową i podstawową. Dzięki ich zastosowaniu teoretycznie można łatwiej, skuteczniej i przy mniejszym narażeniu na hipoglikemię, osiągnąć dobre wyrównanie metaboliczne w cukrzycy.

Z tym poglądem na łamach CMAJ w komentarzu redakcyjnym dyskutują A. Siebenhofer-Kroitzsch, K. Horvath i J. Plank. Autorzy omawiają pracę z tego samego numeru CMAJ, w której oceniono efekty analogów insulin, w porównaniu z insulinami konwencjonalnymi. Ze względu na krótkotrwały okres obserwacji nie można było ocenić przewagi analogów insulin w odniesieniu do powikłań cukrzycy lub śmiertelności. Autorzy pracy wykazali jednak, że przewaga analogów insulin w odniesieniu do redukcji HbA1C, ryzyka hipoglikemii, jakości życia była stosunkowo mała i o wątpliwym znaczeniu klinicznym.

Nie są to jedyne badania wykazujące niewielką przewagę analogów insulin. W badaniach nad glulizyną nie stwierdzono jej przewagi w zakresie osiągniętych redukcji poziomów HbA1C oraz ryzyka hipoglikemii. W innych analizach analogi insulin długo- czy krótkodziałające redukowały poziom HbA1C w odniesieniu do insulin konwencjonalnych o mniej niż 0,4%, co jest wartością uznawaną za graniczną dla wykazania większej skuteczności terapii. Również częstość hipoglikemii nie uległa tak znaczącej redukcji przy analogach, a zwłaszcza dotyczy to ciężkiej hipoglikemii. Brak konieczności zachowania odpowiedniego odstępu czasowego od posiłku przy analogach nie przekłada się w sposób wyraźny na większy poziom satysfakcji z tej metody terapeutycznej.

Autorzy skłaniają się do opinii o stosunkowo niewielkiej przewadze analogów nad insulinami konwencjonalnymi i ku bardziej wybiórczemu stosowaniu analogów, np. w przypadku kłopotliwych nocnych hipoglikemii. Autorzy podkreślają, że w zakresie lepszego leczenia cukrzycy insuliną większe korzyści przyniesie odpowiedni program edukacji terapeutycznej i na to w pierwszym rzędzie powinny być przeznaczane fundusze.

Opracowane na podstawie: Canadian Medical Associaton Journal / 2009-02-17