Rola sztywności ściany aorty w reakcji na leczenie hipotensyjne – subanaliza badania REASON

Athanase Protogerou i wsp – Blood pressure response under chronic antihypertensive drug therapy: the role of aortic stiffness in the REASON (Preterax in regression of arterial stiffness in a controlled double-blind) study LINK: J Am Coll Cardiol 2009;53:445
Skuteczne obniżenie ciśnienia tętniczego, niezależnie od rodzaju terapii, jest podstawowym elementem pozwalającym obniżyć ryzyko sercowo-naczyniowe pacjenta. Wiadomo, że u jednych chorych łatwiej jest osiągnąć efekt terapeutyczny niż u innych, teoretycznie o podobnym profilu klinicznym. Powodów takiego stanu rzeczy może być wiele. Jednym z nich jest być może sztywność ścian naczyń.

Na łamach Journal of the American College of Cardiology ukazała się analiza post-hoc z badania REASON, w którym porównywano 2 schematy leczenia hipotensyjnego: atenololem oraz peryndoprylem z indapamidem. Autorzy analizy ocenili rolę, jaką sztywność ścian tętnic odgrywa w odpowiedzi na leczenie hipotensyjne. Sztywność naczyń oceniano za pomocą standardowego pośredniego parametru, jakim jest szybkość fali tętna mierzona pomiędzy tętnicą szyjną a udową (carotid-femoral pulse wave velocity – CF PWV) . Parametr ten koreluje dobrze ze skurczowym ciśnieniem tętniczym, wartości jego są podwyższone zwłaszcza u osób starszych i jest on silniejszym niekorzystnym rokowniczo czynnikiem niż samo ciśnienie tętnicze.

W obecnej analizie autorzy sprawdzili, (1) czy w trakcie badania CF PWV zmienia się wraz ze stopniem redukcji ciśnienia tętniczego; (2) czy CF PWV jest niezależnym predyktorem stopnia kontroli ciśnienia po 12 miesiącach terapii.

Do analizy włączono 375 osób, u których wykonano pełną ocenę ciśnienia tętniczego i CF PWV wyjściowo i po 12 miesiącach. Pacjentów podzielono na tercyle w zależności od wyjściowych wartości PWV. Po 12 miesiącach leczenia u pacjentów w trzecim tercylu (najwyższe wartości PWV; zakres 13,1-24,1 m/s) odpowiedź na leczenie była najsłabsza (p<0,05). Redukcja ciśnienia skurczowego była również większa przy stosowaniu peryndoprylu z indapamidem (p<0,001).

Podsumowując uzyskane wyniki autorzy wnioskują, że PWV jest ważnym niezależnym czynnikiem predykcyjnym określającym reakcję na leczenie hipotensyjne. Przy wysokich wartościach PWV szczególnie trudno jest osiągnąć zadowalającą redukcję skurczowego ciśnienia tętniczego i wydaje się, że dość skuteczne w tym względzie jest zastosowanie inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę.

Opracowane na podstawie: Journal of the American College of Cardiology / 2009-03-03

Dodaj komentarz