Zmiana strategii w nagłym zatrzymaniu krążenia – lepsza skuteczność?

Gordon A. Ewy i Karl B. Kern – Recent advances in cardiopulmonary resuscitation. Cardiocerebral resuscitation LINK: J Am Coll Cardiol 2009;53:149
W Journal of the American College of Cardiology ukazał się artykuł poświęcony nowej metodzie resuscytacji, nazwanej reanimacją krążeniowo-mózgową (Cardiocerebral resuscitation – CCR), która została opracowana przez zespół z Uniwersytetu w Arizonie.

W swojej pracy autorzy szczegółowo omawiają proponowane zmiany, z wyjaśnieniem korzyści z nich wynikających. CCR jest nowym podejściem w zatrzymaniu krążenia (NZK). Autorzy zwracają uwagę na fakt, że dotychczasowa strategia – CPR (cardiopulmonary resuscitation) była stosowana w dwóch sytuacjach o odmiennych przyczynach patofizjologicznych: wyjściowe zatrzymanie krążenia z utlenowaną krwią w momencie zatrzymania akcji serca i zatrzymanie krążenia wtórne do niewydolności oddechowej. Przyczyniało się to przypuszczalnie do niezadowalających efektów CPR i, zdaniem Ewy i wsp. wymagało zmiany podejścia do tego zagadnienia.

Nowa strategia dotycząca sercowego NZK powinna składać się z trzech elementów: masażu serca, zastosowanego jak najwcześniej przez świadków zdarzenia, kontynuacji reanimacji przez personel medyczny według zmienionego schematu i, na zakończenie, agresywnego postępowania poreanimacyjnego. Pierwsza faza pomocy udzielana przez osoby niewykwalifikowana ma polegać jedynie na masażu serca, bez prowadzenia sztucznego oddychania. Reanimacja powinna być kontynuowana przez wykwalifikowany personel medyczny, według schematu uzależnionego od czasu przybycia na miejsce zdarzenia. Do 5 minut od zatrzymania krążenia (praktycznie niespotykane) należy wykonać wczesną defibrylację. Natomiast > 5 minut, pierwszym postępowaniem powinno być kontynuowanie masażu – 200 uciśnięć klatki piersiowej (w tempie 100 uciśnięć/minutę), po których należy sprawdzić rytm (defibrylator z analizą EKG) i ewentualnie wykonać defibrylację, z natychmiastowym kontynuowaniem masażu – 200 uciśnięć i dopiero wówczas ponowne sprawdzić EKG lub tętno. Obowiązuje również wczesne stosowanie adrenaliny. Intubacja zalecana jest dopiero po 3 nieskutecznych cyklach masażu (po 200 uciśnięć), z kontynuacją masażu bez przerw w przypadku braku efektu. Autorzy podkreślają, że takie postępowanie, z jak najwcześniejszym przywróceniem perfuzji miokardium (w okresie wyczerpania zasobów energetycznych) jest absolutnie niezbędne przed zastosowaniem defibrylacji, pozwala także na jak najwcześniejsze przywrócenie ukrwienia mózgu.

Jak wykazano w nielicznych opracowaniach, taki algorytm postępowania pozwolił poprawić przeżywalność do wypisu ze szpitala chorych po NZK (bez deficytów neurologicznych) z około 15% do 40%. Kolejnym zagadnieniem jest opieka po zatrzymania krążenia. W celu zwiększenia odsetka osób przeżywających incydent konieczne jest również stosowanie hipotermii i wczesnej koronarografii z ewentualnym leczeniem inwazyjnym.

Opracowane na podstawie: Journal of the American College of Cardiology / 2009-01-13

 

Dodaj komentarz