Walka z otyłością to problem społeczny, nie indywidualny

Martijn B. Katan – Weight-loss diets for the prevention and treatment of obesity LINK: N Engl J Med 2009;360:923 (dostępny pełen tekst)
W New England Journal of Medicine zwraca uwagę komentarz do opublikowanego w tym samym wydaniu czasopisma badania Sacksa i wsp., poświęconego skuteczności najczęściej stosowanych diet odchudzających. Z pracy Sacksa i wsp. wynikało, że skład diety, to jest udział tłuszczów, białek i węglowodanów, nie miał wpływu na stopień obniżenia masy ciała.

Autor komentarza, Martijn B. Katan, skupił się na tej grupie uczestników badania, u których korzyść z interwencji była największa. Z krótkiej analizy tej subpopulacji wynikało niezbicie, że o sukcesie decydowały czynniki behawioralne, takie jak regularne uczęszczanie na spotkania motywacyjne i ścisłe przestrzeganie zaleceń, a nie związane z samą dietą. Wydaje się więc, że skuteczność danej diety zależy bardziej od jej reputacji bądź smaku, niż składu.

Zastanawiająca jest stosunkowo mierna skuteczność interwencji dietetycznych w całej badanej grupie pomimo intensywnych działań motywacyjnych. Na mechanizmy leżące u podłoża tego zjawiska pośrednio wskazują wcześniejsze obserwacje poczynione we Francji. W dwóch małych miejscowościach przeprowadzono kompleksowe działania zmierzające do ograniczenia odsetka dzieci z nadwagą i otyłością. Edukację prozdrowotną ukierunkowaną na najmłodszych prowadzili wszyscy mieszkańcy. Wsparcie z zewnątrz polegało na przekazaniu funduszy na budowę ośrodków sportowych i placów zabaw. Dopiero wówczas, angażując całą miejscową społeczność, uzyskano ponadprzeciętny efekt w postaci obniżenia odsetka dzieci z nadwagą z wyjściowego 17.8% do 8.8% w ciągu 5 lat.

Posługując się porównaniem użytym przez autora komentarza można podsumować, że otyłość, podobnie do chorób takich jak cholera, jest problemem społecznym, a nie indywidualnym. Tym samym, rozwiązania tego problemu nie przyniosą same badania nad optymalnym składem diety odchudzającej.

Opracowane na podstawie: NEJM / 2009-02-26