Od czego w praktyce zależy intensyfikacja leczenia w cukrzycy?

S. D. Bolen i wsp – Factors associated with intensification of oral diabetes medications in primary care provider-patient dyads: a cohort study LINK: Diabetes Care 2009;32:25

W literaturze medycznej wiele miejsca poświęcono zagadnieniu „bezwładu decyzyjnego”, „bierności klinicznej” w leczeniu osób przewlekle chorych, w tym chorych na cukrzycę. Od tego, czy w trakcie wizyty zostanie zmodyfikowane leczenie, zależy dobre wyrównanie metaboliczne cukrzycy.

Czynniki, które decydują o intensyfikacji leczenia hipoglikemizującego, u chorych z niewyrównaną cukrzycą typu 2, leczonych w ramach opieki ambulatoryjnej, badano w Maryland. W dwuletnim okresie badania (1999-2001) w grupie 121 pacjentów z cukrzycą typu 2 zidentyfikowano 574 wizyty w poradni, w trakcie których potwierdzono hiperglikemię. Jednakże tylko 22% wizyt tj. 128 łączyło się z intensyfikacją leczenia, której celem była normalizacja metabolizmu glukozy.

W analizie wieloczynnikowej intensyfikację leczenia częściej wprowadzano u osób rasy białej, w bardziej nasilonej hiperglikemii ( HbA1C ≥9% vs <9%), przy niedawno wykonanym oznaczeniu HbA1C (<30 dni), w trakcie rutynowej wizyty, w porównaniu z wizytą niezaplanowaną, wówczas gdy cukrzycę leczono większą liczbą leków, oraz przy dłuższym odstępie pomiędzy wizytami. W analizie wieloczynnikowej na intensyfikację leczenia nie w pływały takie czynniki jak: wiek, płeć, współistnienie innych schorzeń, status ekonomiczny pacjenta, jego zdyscyplinowanie wyrażające się stopniem przestrzegania zaleceń.

W związku powyższym nasuwają się wnioski, przedłożone przez autorów: bierność kliniczna jest zjawiskiem częstym w praktyce diabetologicznej a do jej ograniczenia przyczynić może się system opieki ciągłej i regularność wizyt kontrolnych.

Opracowane na podstawie: Diabetes Care / 2009-01-04