Witamina D jako środek antydepresyjny?

Simon N. Young – Has the time come for clinical trials on the antidepressant effect of vitamin D? LINK: J Psychiatry Neurosci 2009;34:3 (dostępny pełen tekst)
W styczniowym wydaniu czasopisma Journal of Psychiatry and Neuroscience ukazał się komentarz redakcyjny poświęcony antydepresyjnym właściwościom witaminy D. Autor komentarza przytacza wyniki największego jak dotąd badania klinicznego (ponad 1000 pacjentów z małą lub dużą depresją), w którym udowodniono, że stężenie 25-hydroksywitaminy D jest istotnie niższe u pacjentów z depresją niż u osób z grupy kontrolnej. Otwarte pozostaje jednak pytanie, czy obniżone stężenie witaminy D jest przyczyną depresji, czy też jej skutkiem.

W przeprowadzonych wcześniej badaniach wykazano, że podawanie witaminy D w okresie zimowym pozwalała osiągnąć poprawę nastroju już po 5 dniach (w porównaniu z placebo), a użytkownicy solarium po ekspozycji na promieniowanie ultrafioletowe (nasilające konwersję 7-dehydrocholesterolu do witaminy D) czuli się bardziej zrelaksowani niż po zastosowaniu lamp z filtrem. Być może przyczyną, dla której część pacjentów z depresją sezonową nie reaguje na leczenie lampami, jest właśnie stosowanie w lampach filtrów UV. Z kolei głównym źródłem witaminy D w naszej diecie są ryby. Nie można zatem wykluczyć, że odwrotna korelacja pomiędzy ilością spożywanych ryb a częstością występowania depresji jest związana nie z kwasami tłuszczowymi omega-3, lecz właśnie z różnicami w podaży witaminy D.

Zdaniem autora wszystkie przytoczone tu doniesienia zdają się potwierdzać tezę, że antydepresyjne właściwości witaminy D zasługują na dalsze badania.

Opracowane na podstawie: Journal of Psychiatry and Neuroscience / 2009-01-27