Oddechy agonalne (gasping) a przeżycie w nagłym zatrzymaniu krążenia

Stuart Berger – Gasping, survival, and the science of resuscitation LINK: Circulation 2008;118:2495
W Circulation warto zwrócić uwagę na wyniki badania Bobrowa i wsp., które mogą mieć istotny wpływ na kształt zaleceń dotyczących zasad resuscytacji u osób z nagłym zatrzymaniem krążenia w warunkach zewnątrzszpitalnych. Autorzy badania wykazali, że oddechy agonalne, definiowane jako nieregularne próby „łapania powietrza” (ang. „gasping”) są częste w okresie następującym bezpośrednio po zatrzymaniu krążenia oraz że ich występowanie koreluje z poprawą pod względem przeżycia do czasu wypisu ze szpitala u chorych po NZK (przeżycie u osób z oddechami agonalnymi wynosiło 39%, a bez oddechów – 9%).

W komentarzu do pracy, Stuart Berger omówił potencjalne mechanizmy ochronnego wpływu oddechów agonalnych, to jest poprawę wymiany gazowej w płucach, zwiększenie powrotu żylnego do serca, zwiększenie rzutu serca i kurczliwości mięśnia sercowego oraz zwiększenie ciśnienia w aorcie i ciśnienia perfuzji przez naczynia wieńcowe. Berger zwrócił również uwagę na fakt, że w codziennej praktyce okres oddechów agonalnych bywa mylony z prawidłową czynnością oddechową, co może być czynnikiem opóźniającym akcję ratunkową. Tym samym, uwzględnienie oddechów agonalnych w zaleceniach dotyczących resuscytacji mogłoby mieć istotny wpływ na skuteczność tej ostatniej.

Zdaniem Bergera, lista interwencji służących zoptymalizowaniu „łańcucha życia” jest dłuższa. Znajdują się na niej między innymi: konsekwentne zwiększanie liczby automatycznych defibrylatorów w miejscach publicznych, stała edukacja w dziedzinie zasad pierwszej pomocy z uwzględnieniem najczęściej popełnianych błędów (m.in. zbyt płytki ucisk klatki piersiowej) i popularyzacja nie dość często stosowanych metod minimalizacji następstw zatrzymania krążenia, takich jak terapeutyczna hipotermia.

Opracowane na podstawie: Circulation / 2008-12-09