Drogi rozprzestrzeniania się szczęścia na przykładzie populacji badania z Framingham

James H. Fowler i Nicholas A. Christakis – Dynamic spread of happiness in a large social network: longitudinal analysis over 20 years in the Framingham Heart Study LINK: BMJ 2008;337:a2338 (dostępny pełen tekst)
O tym, że badać można wszystko, przekonują Fowler i Christakis, autorzy oryginalnej pracy opublikowanej w British Journal of Medicine. W centrum ich zainteresowania znalazło się szczęście – filar ludzkiej egzystencji. Liczba ekspertów w dziedzinie szczęścia jest trudna do oszacowania. Niektórzy podejmują próby jego naukowego zdefiniowania i twierdzą, że zależy ono od czynników zależnych i niezależnych od woli, w tym ekonomicznych, społecznych, politycznych, behawioralnych, a nawet genetycznych.

Są też dowody na to, że szczęście może być zaraźliwe i to zagadnienie stało się przedmiotem analizy w omawianej pracy. Grupę badaną stanowiło 4739 osób biorących udział w projekcie Framingham Heart Study i obserwowanych od 1983 do 2003 roku. Wśród mierzonych parametrów, oprócz „poczucia szczęścia” ocenianego w czteropunktowej skali, znalazły się czynniki charakteryzujące lokalną społeczność i jej członków.

W opinii obserwatorów, analizowana społeczność charakteryzowała się skupiskami osób szczęśliwych i nieszczęśliwych. Porównując omawiane zjawisko do pierścieni Saturna, osoby znajdujące się w epicentrum szczęścia zarażały nim maksymalnie trzy obwodowe pierścienie (swoich przyjaciół, następnie przyjaciół przyjaciół, w końcu przyjaciół tych ostatnich). Co więcej, bliskość epicentrum szczęścia była niemal gwarancją jego trwałości. Zamieszkiwanie w promieniu mili od osoby szczęśliwej wiązało się ze znamiennym wzrostem prawdopodobieństwa bycia szczęśliwym (o 25% i 14%, odpowiednio w przypadku przyjaciół i rodzeństwa). Dotyczyło to także sąsiadów (34%), a co ciekawe, nie dotyczyło osób pracujących w tym samym miejscu. Ta ostatnia uwaga nie zmienia jednak faktu, że w świetle omawianej pracy szczęście jest zjawiskiem stadnym i zaraźliwym.

Opracowane na podstawie: BMJ / 2008-12-04