Bisfosfoniany a martwica kości szczękowej

John J. Carey i Leena Palomo – Bisphosphonates and osteonecrosis of the jaw: innocent association or significant risk? LINK: Clev Clin J Med 2008;75:871 (dostępny pełen tekst)
Ostatnie lata przyniosły serię badań wskazujących na korelację pomiędzy stosowaniem bisfosfonianów a martwicą kości szczękowej. Upowszechnienie informacji na temat potencjalnego ryzyka związanego z farmakoterapią wywołało nie tylko niepokój wśród pacjentów, ale też nerwowe reakcje lekarzy, którzy wbrew zaleceniom przerywali leczenie bisfosfonianami. Czy były obiektywne powody do takiego zachowania?

Odpowiedzi na to pytanie udzielają autorzy artykułu opublikowanego w Cleveland Clinic Journal of Medicine. Większość prac, w których wskazywano na ryzyko martwicy szczęk u osób stosujących bisfosfoniany, pochodziło z ośrodków onkologicznych (pacjenci z nowotworami stanowią grupę zwiększonego ryzyka martwicy kości niezależnie od farmakoterapii). Idąc dalej, badania dowodzące istnienia omawianej zależności były niedoskonałe metodycznie, a czynnikiem decydującym o wyniku był w większości brak grupy kontrolnej.

Odnosząc się do najczęstszych obaw lekarzy i pacjentów, nie ma dowodów na potrzebę rutynowej oceny stanu uzębienia przed rozpoczęciem stosowania bisfosfonianów u osób z osteoporozą i chorobą Pageta. Z kolei, nie można wykluczyć, że kandydatami do takiej oceny są pacjenci onkologiczni. Bisfosfoniany nie zwiększają znacząco ryzyka związanego z leczeniem stomatologicznym, zarówno zachowawczym, jak i chirurgicznym, stosowanym przez doświadczonego stomatologa.

Pacjenci – kandydaci do farmakoterapii – powinni być informowani o obniżeniu ryzyka złamań kości wynikającym ze stosowania bisfosfonianów, jak też, pośrednio, o korzystnym wpływie tych leków na chorobowość i śmiertelność związaną z tymi zdarzeniami zdrowotnymi. Ponieważ jednak doniesienia o martwicy kości szczękowej przy stosowaniu bisfosfonianów były dość liczne, wskazane jest przeprowadzenie badań nad ewentualnym związkiem przyczynowo-skutkowym tego zjawiska.

Opracowane na podstawie: Cleveland Clinic Journal of Medicine / 2008-12-19