Statyny w leczeniu chorób infekcyjnych?

Kasturi Haldar – Targeting the host to control an infection disorder LINK: Arch Intern Med 2008;168:2067
Rola statyn, choć znacząca, może być wciąż niedoceniana. Przemawiają za tym wyniki oryginalnego badania opublikowanego w Archives of Internal Medicine. Thomsen i wsp. wykazali znacząco mniejszą śmiertelność związaną z ciężkim zapaleniem płuc w podgrupie stosującej przewlekle statyny. Stwierdzili, że podawanie statyn wiązało się z niższym stężeniem białka C-reaktywnego, co wskazywało na przeciwzapalne działanie tych leków.

W komentarzu do pracy, Kasturi Haldar charakteryzuje procesy komórkowe warunkujące wpływ statyn na ograniczanie procesu zapalnego. Jednym z głównych prekursorów cholesterolu, uczestniczących w reakcji zapalnej i blokowanych przez statyny, są izoprenoidy. Izoprenylacja jest integralnym elementem potranslacyjnej modyfikacji szeregu białek komórkowych, w tym małych białek G i nadrodziny Ras. Wymienione białka odgrywają kluczową rolę w kaskadzie transdukcji sygnału zapalnego. Co więcej, białka Ras uczestniczą w procesie fagocytozy towarzyszącej przewlekłym chorobom, takim jak nowotwory i choroba Alzheimera oraz ostrym infekcjom. W szczególności, istnieją doniesienia, że statyny, blokując izoprenylację małych białek G, mogą chronić przed chorobą Alzheimera. W chorobach infekcyjnych, małe białka G modulują odpowiedź zapalną i mogą być czynnikiem ułatwiającym wniknięcie patogenu do komórki i jego replikację. Stąd, w chorobach bakteryjnych, statyny mogą wywierać bezpośrednie działanie przeciwzapalne i zmniejszać liczbę bakterii.

Bez odpowiedzi pozostaje pytanie o praktyczną rolę statyn w leczeniu infekcji. Wiadomo, że długi czas do osiągnięcia pożądanego stężenia w surowicy wyklucza ich zastosowanie w ostrych zakażeniach. Być może okażą się przydatne w infekcjach przewlekłych, tym bardziej, że nie dotyczy ich zjawisko lekooporności.

Opracowane na podstawie: Jama Internal Medicine / 2008-10-27