Zwolnienia lekarskie a przyszłe ryzyko zgonu

J. Head i wsp – Diagnosis-specific sickness absence as a predictor of mortality: the Whitehall II prospective cohort study LINK: BMJ 2008;337:a1469 (dostępny pełen tekst)
Jednym z ogólnych wskaźników stanu zdrowia populacji są zwolnienia lekarskie i powody, dla których zostały wydane.

Na łamach BMJ przedstawiono pracę oceniającą znaczenie rokownicze zwolnień lekarskich oraz konkretnych przyczyn absencji chorobowej. Autorzy pracy od 1985 do 2004 roku oceniali śmiertelność całkowitą, sercowo-naczyniową oraz nowotworową, w grupie 6478 urzędników państwowych, w wieku 35-55 lat, badanych w ramach Whitehall II Study. Punktem odniesienia był 3-letni początkowy okres, w którym zgromadzono wystawione zwolnienia lekarskie i dołączone do nich rozpoznania.

Okazało się, że okresy absencji chorobowej w okresie początkowym (trwające powyżej 7 dni) oznaczały 1,7 krotny wzrost ryzyka zgonu w trakcie dalszej obserwacji, a ryzyko rosło wraz ze wzrostem liczby dni nieobecności. Wzrost ryzyka zgonu o 1,5-1,7 obserwowano u osób, u których zwolnienia lekarskie wystawiono z powodu rozpoznania chorób zakaźnych, chorób układu oddechowego i urazów. Wyższe wskaźniki ryzyka zgonu stwierdzano, gdy zwolnienie lekarskie wydawano z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego lub interwencji chirurgicznych (odpowiednio: 4,7 i 2,2). Wzrost ryzyka zgonu stwierdzono również dla grupy schorzeń psychicznych (1,9). Jedynie absencja chorobowa z powodu chorób układu ruchu nie kojarzyła się ze wzrostem śmiertelności. Łącznie zwolnienia lekarskie kojarzyły się z 1,96 krotnym i 1,73 krotnym wzrostem ryzyka zgonu w przyszłości z powodu odpowiednio chorób układu sercowo-naczyniowego i chorób nowotworowych. Ciekawą obserwacją było spostrzeżenie, że absencja chorobowa z powodu schorzeń psychicznych zwiększała istotnie ryzyko zgonu z powodu nowotworów.

Wiedza o zwolnieniach lekarskich i ich przyczynach stanowi zatem, zdaniem autorów, istotny element oceny stanu zdrowia, ma znaczenie prognostyczne, a także pozwala wyodrębnić grupy osób o podwyższonym ryzyku zgonu. Dzięki temu można planować odpowiednie interwencje na poziomie populacyjnym.

Opracowane na podstawie: BMJ / 2008-10-02