Ciągły całodobowy pomiar glikemii coraz bliżej zastosowania w praktyce klinicznej

M.H. Charlton – Commentary: The technology of continuous glucose monitoring LINK: BMJ 2008;337:a1733 (dostępny pełen tekst)
Na łamach British Medical Journal opublikowano komentarz Mary H. Charlton, poświęcony ciągłemu monitorowaniu stężeń glukozy, które polega na pomiarach glukozy w tkance śródmiąższowej, co 5 min przez 72 h, za pomocą elektrody umieszczonej w tkance podskórnej brzucha. Metoda pozwala ocenić dobowe trendy stężeń glukozy. Uzyskane wartości można precyzyjnie interpretować i wyjaśniać rozbieżności pomiędzy stężeniami glukozy w samokontroli a oznaczonym poziomem HbA1c.

Autorka komentarza podkreśla istotną rolę ciągłego pomiaru glikemii w następujących sytuacjach klinicznych: hipoglikemia nocna i hiperglikemia poranna z odbicia, hiperglikemia o brzasku, nieświadomość hipoglikemii, ciąża – gdy wskazana jest właściwa i ścisła kontrola glikemii poposiłkowej. Ciągłe monitorowanie glikemii może być przydatne w sytuacji cukrzycowej gastropatii, gdy trudno jest przewidywać przebieg poposiłkowych stężeń glukozy. Ustawienie sygnałów alarmowych może ostrzegać osobę chorą na cukrzycę przed hipoglikemią i hiperglikemią.

Nowa technologia ma nie tylko zalety, ale i pewne wady. Możemy mieć do czynienia ze zbyt dużą ilością fałszywych alarmów, stanowiących sygnał do podawania zbędnych dawek insuliny. Istotne znaczenie mają ograniczenia technologiczne: zaniżone stężenie glikemii w stosunku do jej poziomu surowicy krwi oraz opóźnione w stosunku do surowicy zmiany stężeń glukozy. Ważną barierę stanowią koszty: cena urządzenia sięga 2000 funtów, a koszt elektrody około 50 funtów, a dodatkowe urządzenie jest również elementem psychologicznej stygmatyzacji pacjentów.

Opracowane na podstawie: BMJ / 2008-09-25