Trimetazydyna zwiększa korzystny efekt treningu fizycznego u pacjentów z kardiomiopatią niedokrwienną

Romualdo Belardinelli i wsp – Trimetazidine potentiates the effects of exercise training in patients with ischemic cardiomyopathy referred for cardiac rehabilitation LINK: Eur J Cardiovasc Prev Rehabil 2008;15:533
Trimetazydyna zwiększa metabolizm glukozy, co powoduje o 12% większą efektywność w produkowaniu ATP w porównaniu z kwasami tłuszczowymi, poprawiając jednocześnie funkcję skurczową oraz napełnianie lewej komory. Ponadto lek ten poprawia funkcję śródbłonka u chorych z niewydolnością serca. Podobnie korzystne efekty obserwowano u pacjentów poddanych regularnym treningom fizycznym. Nieznany jest jednak efektem połączenia obu strategii.

W European Journal of Cardiovascular Prevention and Rehabilitation opublikowano wyniki pracy Belardinelli i wsp., w której oceniano wpływ treningu fizycznego i stosowania trimetazydyny u pacjentów z kardiomiopatią niedokrwienną. Badaniem objęto 116 chorych (97 mężczyzn i 17 kobiet, średnia wieku 58±9 lat) z chorobą niedokrwienną i dysfunkcją skurczową lewej komory. Uczestników badania randomizowano do 4 grup: grupy otrzymującej trimetazydynę i jednocześnie poddanej treningowi fizycznemu (TTF), grupy poddanej treningowi fizycznemu (TF), grupy leczonej samą trimetazydyną (T) oraz grupy kontrolnej (K) (bez interwencji).

Po 8 tygodniach wykazano, że maksymalne pochłanianie tlenu, w porównaniu z wartościami wyjściowymi, wzrosło o 25% w grupie TTF, o 15,1 % w grupie T i 15,3% w grupie TF, a różnice były istotne statystycznie (TTF vs K , p<0,001; TTF vs T i TF, p<0,05). Podwyższeniu uległ także prób anaerobowy, a różnica była najbardziej zaznaczona w grupie złożonej strategii postępowania (TTF). Podobne trendy odnotowano w odniesieniu do frakcji wyrzucania (co wynikało przede wszystkim ze zmniejszenia wymiaru końcowo-rozkurczowego lewej komory), która wzrosła o 18,4% w grupie (TTF), o 15,7% (T) i 12,9% (TF), a różnice były istotne statystyczne (TTF vs K, p<0,001; TTF vs T i TF p<0,05). Poprawie uległa także funkcja śródbłonka we wszystkich grupach poddanych interwencji, przy czym różnice, podobnie jak poprzednio, były najbardziej zaznaczone dla TTF (TTF vs K p<0,001; TTF vs T i TF, p<0,05).

Uzyskane dane potwierdzają większy wpływ stosowania trimetazydyny w połączeniu treningiem fizycznym (TTF) na poprawę wydolności fizycznej, przyrost frakcji wyrzucania oraz poprawę funkcji śródbłonka, niż każdej z interwencji (T i TF) z osobna. Co więcej, nie stwierdzono istotnych różnic w skuteczności stosowania osobno T i TF w porównaniu z grupą kontrolną. Największe korzyści z stosowania połączenia treningu i farmakoterapii powinni odnieść pacjenci z wieloma czynnikami ryzyka.

Opracowane na podstawie: European J of Cardiovascular Prevention and Rehab / 2008-10-05