Subiektywnie odczuwana jakość życia pacjentów psychiatrycznych

Eva Goppoldova i wsp – Subjective quality of life in psychiatric patients: diagnosis and illness-specific profiles LINK: Can J Psychiatry 2008;53:587
Na łamach Canadian Journal of Psychiatry ukazało się badanie dotyczące jakości życia pacjentów poddawanych leczeniu psychiatrycznemu. Jak wiadomo, definicja zdrowia według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) wykracza znacznie poza samo ustąpienie zasadniczych objawów danej choroby i rozumiana jest jako poczucie dobrostanu fizycznego, psychicznego i społecznego.

Podobnie jednak jak w wielu innych dziedzinach medycyny, skuteczność leczenia psychiatrycznego oceniana jest głównie pod kątem ustąpienia objawów danego zespołu. Autorzy próbują rozszerzyć ocenę leczenia psychiatrycznego tak, by odzwierciedlała ona rzeczywiste poczucie zdrowia odczuwane przez pacjenta, czyli tak naprawdę odczuwaną subiektywnie jakość życia (subjective quality of life-SQOL). W tym celu ocenili SQOL za pomocą skal SOS-10 (Schwartz Outcome Scale) oraz CGI (Clinical Global Impression Scale) pacjentów przy przyjęciu i przy wypisie ze szpitala. Ocenie poddawano zarówno chorych psychotycznych, jak i z zaburzeniami nastroju oraz zaburzeniami lękowymi.

W tej heterogennej grupie 150 osób stwierdzono, że chorzy z psychozą mają wyjściowo najwyższą SQOL, natomiast chorzy z zaburzeniami depresyjnymi – najniższą (F=7,3; df=2,147; p<0,001). Podczas hospitalizacji następowała poprawa u niemal wszystkich chorych, przy czym była ona najmniejsza u osób z psychozami, a największa u osób z zaburzeniami nastroju (F=5,6; df=2,147; p<0,005). Najniższe poczucie SQOL przy wypisie cechowało natomiast pacjentów z zaburzeniami lękowymi (F=3,0; df=2,147; p<0,05). Co ciekawe, globalna poprawa kliniczna oceniana za pomocą skali CGI korelowała z istotnym wzrostem SQOL jedynie w przypadku chorych z zaburzeniami nastroju (r=-0,4; p=0,005).

Autorzy wnioskują, że różne rodzaje zaburzeń psychiatrycznych różnią się od siebie w zakresie odczuwanej przez chorych SQOL. Może to być wynikiem specyficznych mechanizmów patologicznych związanych z daną jednostką chorobową. Wiedza na ten temat może przyczynić się do lepszego planowania i monitorowania leczenia pacjentów psychiatrycznych.

Opracowane na podstawie: Canadian Journal of Psychiatry / 2008-10-05