Ostry zespół wieńcowy a stabilna choroba wieńcowa – różne czynniki ryzyka?

Stefan Agewall – Acute and stable coronary heart disease: different risk factors LINK: Eur Heart J 2008;29:1927
Na łamach European Heart Journal ukazał się ciekawy komentarz, poświęcony szeroko dyskutowanym różnicom pomiędzy stabilną a niestabilną chorobą wieńcową. Uważa się, że pomiędzy tymi dwiema postaciami choroby niedokrwiennej serca mogą istnieć znaczące różnice patofizjologiczne. Sądzi się, że niestabilna choroba wieńcowa i ostre zespoły wieńcowe wiążą się ze zwiększoną aktywnością zapalną, ogólną bądź miejscową- stąd poszukiwania coraz to nowych biomarkerów, bardziej może specyficznych niż szeroko stosowane hsCRP (high sensitivity C-reactive protein).

Jak dotąd brak jest wystarczających danych pozwalających na wiarygodne rozróżnienie mechanizmów prowadzących do ostrych zespołów wieńcowych i klasycznej stabilnej choroby wieńcowej. Zamieszczony komentarz odnosi się właśnie do jednego z badań poświęconych tym mechanizmom, opublikowanego w tym samym numerze pisma.

Autorzy komentowanego badania PRIME zbadali wartość predykcyjną szeregu markerów zapalenia w różnicowaniu pacjentów ze stabilną i niestabilną chorobą wieńcową. Oznaczano stężenia hsCRP, interleukiny-6, interleukiny-18 oraz cząsteczki adhezyjnej ICAM-1. Wszystkie te parametry z podobnym prawdopodobieństwem wskazywały na stabilną i niestabilną chorobę wieńcową, co dowodzi, że oceniany za pomocą tych parametrów proces zapalny w obrębie blaszki miażdżycowej nie był w tym badaniu ograniczony wyłącznie do grupy pacjentów z niestabilną chorobą wieńcową.

Autorzy badania wykazali natomiast, że stężenie czynnika von Willebranda (vWF) koreluje bardziej z niestabilną niż ze stabilną chorobą wieńcową. Być może jest to związane z faktem, że czynnik ten jest jednym z elementów skrzeplin tworzących się na blaszkach miażdżycowych, prowadzących często do zawału serca. Jakkolwiek zaobserwowana zależność jest interesująca, to jednak w większości badań wyższe stężenia vWF nie wiązały się ze znaczącym wzrostem ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych. Z tego względu przydatność kliniczna oznaczeń vWF wydaje się na dzisiaj ograniczona.

Opracowane na podstawie: European Heart Journal / 2008-08-15

Dodaj komentarz