Jakość życia u osób z chorobą niedokrwienną serca

Jipan Xie i wsp – Patient-reported health status in Coronary Heart Disease in the United States. Age, sex, racial, and ethnic differences. LINK: Circulation 2008;118:491
Szacuje się, że pomimo podjęcia wielu prób ograniczenia częstości występowania, choroba niedokrwienna serca (CHD) dotyka około 15.8 miliona Amerykanów, co stanowi 7.3% populacji. Pomimo tak dużego rozpowszechnienia brakuje danych dotyczących jej wpływu na związaną ze stanem zdrowia jakość życia (HRQOL) na poziomie populacyjnym.

Aby uzupełnić tę lukę Jipan Xie i wsp. przeprowadzili badanie wykorzystujące dane pochodzące z Medical Expenditure Panel Survey, z lat 2000-2002, analizując (głównie za pomocą 12-elementowej skali SF) stan zdrowia i jakość życia osób z CHD i bez CHD. Skala SF to miara HRQOL obejmująca następujące obszary: funkcjonowanie fizyczne, ograniczenia wynikające z fizycznych problemów zdrowotnych, ból fizyczny, ogólny stan zdrowia, żywotność (stopień zmęczenia), funkcjonowanie społeczne, ograniczenia wynikające z problemów emocjonalnych i stan zdrowia psychicznego. Osobno punktowane są w niej stan zdrowia psychicznego (skala Mental Component Summary) i fizycznego (Physical Component Summary).

Jak pokazały wyniki analizy, pacjenci z CHD cechowali się gorszym stanem zdrowia psychicznego (-1.2 w Mental Component Summary) i fizycznego (-4.6 dla Physical Component Summary) . W każdym przypadku różnice były znamienne statystycznie (p<0.05) i ocenione jako istotne klinicznie. CHD istotnie pogarszała jakość życia bez względu na wiek i płeć badanych.

A zatem, zdaniem autorów pracy, wraz z rozpoznaniem choroby niedokrwiennej serca należy zawsze dokonać kompleksowej oceny wydolności fizycznej (wytrzymałości, możliwości udziału w zajęciach wymagających podjęcia wysiłków fizycznych), stanu zdrowia psychicznego (natężenia lęku, depresji i poczucia choroby) oraz sposobu funkcjonowania społecznego (aktywności zawodowej i w czasie wolnym od pracy). Odpowiednie leczenie powinno uwzględniać jakość życia i zaspokajać indywidualne potrzeby chorych, dotyczące np. wysiłku fizycznego, edukacji, leczenia behawioralnego itp.

Opracowane na podstawie: Circulation / 2008-07-29