Czy intensywna terapia cukrzycy u osób w podeszłym wieku przynosi korzyści?

E. S. Huang i wsp – The effect of comorbid illness and functional status on the expected benefits of intensive glucose control in older patients with type 2 diabetes: a decision analysis LINK: Ann Intern Med 2008;149:11
Nagromadzone dane epidemiologiczne pozwalają prognozować zasadność stosowania intensywnej terapii hipoglikemizującej u osób w wieku podeszłym, mimo braku odpowiednich badań klinicznych. Właśnie z takiego założenia wyszli autorzy pracy prezentowanej na łamach Annals of Internal Medicine i porównali losy wirtualnej populacji chorych na cukrzycę w wieku 60-80 lat w zależności, czy proponowaną interwencją była intensywna terapia hipoglikemizująca z dążeniem do redukcji HbA1c do 7%, czy interwencja prowadząca do umiarkowanego wyrównania hiperglikemii: osiągnięcie HbA1c w zakresie 7,9%. Modelowanie pozwoliło porównać grupy chorych różniące się czasem trwania cukrzycy, przedziałem wieku oraz obecnością powikłań narządowych i stanem funkcjonalnym. Jeżeli prognozowana długość życia osoby ze świeżo wykrytą cukrzycą bez powikłań w wieku 60-64 lata wynosi ok. 14 lat, to ilość dodatkowych dni życia uzyskanych dzięki intensywnej terapii hipoglikemizującej wynosi 114, a ilość uzyskanych dni skorygowanych o jakość wynosi 106; w przypadku tej samej grupy wiekowej, ale w złym stanie zdrowia i długości przewidywanego przeżycia w zakresie 4,8 lat, korzyści z intensywnej terapii hipoglikemizującej wynoszą tylko 8 dni. Można zatem stwierdzić, że u osób starszych wybór intensywnej terapii hipoglikemizującej powinien opierać się na prognozowanym okresie życia danego pacjenta. Jeżeli okres ten nie przekracza 5 lat, to korzyści z intensywnej terapii hipoglikemizującej są znikome i można przyjąć bardziej liberalne kryteria wyrównania cukrzycy.

Opracowane na podstawie: Annals of Internal Medicine / 2008-07-01