Leczenie sekwencyjne – najbliższa przyszłość eradykacji Helicobacter pylori

Barry Marshall – Sequential therapy for Helicobacter pylori: a worthwhile effort for your patients LINK: Ann Intern Med 2008;148:962
Najbliższa przyszłość eradykacji Helicobacter pylori może należeć do leczenia sekwencyjnego, twierdzi Barry Marshall w Annals of Internal Medicine. Typowa terapia sekwencyjna polega na podawaniu inhibitora pompy protonowej (np. pantoprazol 40 mg) i amoksycyliny (1 g) dwa razy dziennie przez 5 dni, a następnie inhibitora pompy protonowej , klarytromycyny (500 mg) i tynidazolu (500 mg) dwa razy dziennie przez kolejnych 5 dni.

Ocenia się, że przewaga leczenia sekwencyjnego nad standardowym schematem trójlekowym, mierzona odsetkiem powodzeń terapeutycznych, wynosi 10% (90% vs 80%). Powyższe obserwacje zyskały potwierdzenie w wynikach najnowszej meta-analizy Jafri`ego i wsp., opublikowanych w tym samym numerze pisma.

Atutem terapii sekwencyjnej jest częściowe uniezależnienie się od zjawiska narastającej pierwotnej oporności H. pylori na klarytromycynę oraz zwiększenie siły działania przeciwbakteryjnego, bez wzrostu liczby działań niepożądanych i z zadowalającą akceptacją leczenia przez pacjenta. Pierwszy, pięciodniowy etap leczenia kończy się sukcesem u około 50-80% osób, w zależności od stopnia supresji kwasu. Drugi etap terapii ma na celu zniszczenie stosunkowo niewielkiej populacji żywych drobnoustrojów, które przetrwały schemat dwulekowy. Z dostępnych badań wynika, że prawdopodobieństwo oporności na klarytromycynę i nitroimidazole wśród szczepów bakterii, które przetrwały leczenie amoksycyliną i inhibitorem pompy protonowej, jest znacznie mniejsze od prawdopodobieństwa wystąpienia oporności w ogólnej populacji Helicobacter pylori. Z kolei, inne prace wskazują, że 10-dniowy cykl leczenia jest optymalny z punktu widzenia skuteczności i tolerancji przez pacjenta. Podsumowując, dysponujemy skutecznym sposobem niszczenia H. pylori, który z dużym prawdopodobieństwem zastąpi coraz mniej doskonałe schematy trójlekowe.

Opracowane na podstawie: Annals of Internal Medicine / 2008-06-17