Zalecenia dotyczące leczenia udaru: dokąd zmierzamy?

Craig S Anderson – Clinical stroke guidelines: where to now? LINK: MJA 2008;189:4
W komentarzu redakcyjnym opublikowanym w Medical Journal of Australia Craig Anderson podkreśla, że coraz większym problemem starzejących się społeczeństw są udary mózgu. Zdaniem autora, konieczne jest opracowanie kompleksowej strategii prewencji i leczenia choroby.

W roku 2007 National Stroke Foundation opracowała nowe wytyczne, będące rozwinięciem zaleceń opublikowanych w roku 2003. Podstawowym celem terapii jest szybka ocena i wdrożenie optymalnego leczenia świeżego udaru i odwracalnego incydentu przemijającego (TIA- transient ischaemic attack). Anderson zwraca szczególną uwagę na TIA, ponieważ ryzyko wystąpienia udaru po TIA jest podobne do ryzyka kolejnego udaru po przebytym wcześniej udarze (ok. 10% w pierwszym tygodniu i 20% w okresie do trzech miesięcy).

Autor powołuje się na skalę ABCD (uwzględniającą wiek, wartość ciśnienia tętniczego, obraz kliniczny, czas trwania incydentu, współistniejącą cukrzycę) pozwalającą ocenić ryzyko udaru po TIA. Pacjenci z ryzykiem wysokim powinni być hospitalizowani, a ci z niskim kontrolowani przez lekarzy specjalistów w trybie ambulatoryjnym.

Wczesna hospitalizacja w wypadku stanów ciężkich pozwala na poprawę przeżywalności. Zaleca się objęcie chorych skoordynowaną opieką wielospecjalistyczną w oddziałach SCU (Stroke Care Units). Zalecenia wskazują na potrzebę łączenia małych ośrodków z SCU i wypracowanie standardu podawania środków fibrynolitycznych (rtPA). Anderson wysoko ocenia zalecenia i opowiada się za stworzeniem systemu zapewniającego pacjentom opiekę w specjalnie dedykowanych do leczenia takich stanów SCU.

Opracowane na podstawie: Medical Journal of Australia / 2008-07-07