Koniec dotychczasowej klasyfikacji zaburzeń metabolizmu glukozy?

S. Genuth i R. Kahn – A step backward – or is it forward? LINK: Diabetes Care 2008;31:1093

Genuth i Kahn na łamach Diabetes Care przedstawili zarys nowego podejścia do diagnostyki zaburzeń metabolizmu glukozy. W chwili obecnej arbitralnie rozpoznajemy cukrzycę przy stężeniu glukozy na czczo ≥ 126 mg%, a nieprawidłową glikemię na czczo dla stężeń glukozy 100-125 mg%. Nieprawidłowa tolerancja glukozy rozpoznawana jest, gdy jej stężenie w 2 godz.  po obciążeniu mieści się w granicach 140-199 mg%.

Dane epidemiologiczne wskazują jednak na kontinuum ryzyka dla rosnących stężeń glukozy. W okresie sześcioletnim ryzyko wystąpienia cukrzycy dla wyjściowych stężeń glukozy na czczo 81-99 mg% było 3 krotnie wyższe w porównaniu z niższymi wartościami. Podobną zależność zaobserwowano, gdy w siedmioletnim okresie porównano częstość występowania nowej cukrzycy dla stężeń glukozy w 2 godz. testu obciążenia w zakresach odpowiednio <85 mg% i 125-139 mg%. Odpowiednie odsetki osób, u których w tym czasie rozwinęła się cukrzyca wyniosły 3% i 10,7%.

Również badania patofizjologiczne potwierdziły upośledzoną funkcję komórek beta już dla glikemii poniżej dotychczasowych punktów definicyjnych zaburzeń metabolizmu glukozy. Ważnym elementem zachęcającym do traktowania stężeń glukozy jako kontinuum ryzyka jest obserwacja wskazująca na zwiększające się ryzyko chorób układu sercowo-naczyniowego dla rosnących (w zakresie normoglikemii) stężeń glukozy. Dla celów praktycznych można mówić o wzroście ryzyka zależnym od dysglikemii przy wartościach powyżej 80 mg%. Również mikrotętniaki siatkówki obserwowano w przypadku glikemii poniżej aktualnej definicji cukrzycy.

Uznanie gradientu ryzyka związanego ze stężeniami glukozy rodzi szereg pytań praktycznych. Odpowiedzi na pytania: od kiedy należy wkroczyć z leczeniem farmakologicznym, jakie leki miałyby tu zastosowanie, jak dobierać leczenie hipotensyjne i hipolipemizujące, jak oceniać globalne ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych w okresie kilkuletnim, pozostają do precyzyjniejszego ustalenia w przyszłości. Niezależnie od powyższych wątpliwości autorzy konkludują, że pojęcia nieprawidłowej glikemii na czczo i upośledzonej tolerancji glukozy powinny wyjść z mody i zostać zastąpione proponowanym przez autorów rozumieniem wzrastających stężeń glukozy jako kontinuum ryzyka

 

Opracowane na podstawie: Diabetes Care / 2008-06-17