Aspiryna w prewencji chorób układu krążenia – co wynika z oporności na aspirynę

Armen Yuri Gasparyan, Timothy Watson i Gregory Y. H. Lip – The role of aspirin in cardiovascular prevention: implications of aspirin resistance LINK: J Am Coll Cardiol 2008;51:1829
Na łamach Journal of the American College of Cardiology Gasparyan, Watson i Lip dokonali przeglądu zastosowań aspiryny od najdawniejszych czasów do chwili obecnej, koncentrując się na zastosowaniu kwasu acetylosalicylowego w prewencji chorób układu krążenia. Jest to, ich zdaniem, lek o najlepiej udokumentowanej przydatności w prewencji wtórnej zdarzeń sercowo-naczyniowych.

U wielu osób działanie aspiryny nie jest jednak wystarczające, gdyż nie blokuje ona dostatecznie generacji trombokasnu A2. Osoby te wykazują oporność na aspirynę. Brak pewności co do częstości występowania tego problemu – dane wahają się od 5,5% do nawet 60% osób stosujących aspirynę.

W zaledwie kilku badaniach próbowano odpowiedzieć na pytanie, jakie znaczenie kliniczne ma oporność na kwas acetylosalicylowy. Nie wiadomo też, jak wiele z „aspirynooporności” wynika z nieprzestrzegania zaleceń przez pacjentów – u ilu chorych aspiryna nie działa dlatego, że jej nie przyjmują.

W pracy autorzy podają definicję oporności na aspirynę, omawiają też problemy związane z jej rozpoznawaniem. Potwierdzają, że najbardziej wiarygodną metodą jest agregometria optyczna, a związek pomiędzy wynikami różnych innych testów a ryzykiem sercowo-naczyniowym jest słaby. Poruszają też dość niepewny i złożony temat leczenia, czy też raczej postępowania w przypadku stwierdzenia u pacjenta oporności na kwas acetylosalicylowy. Zwracają uwagę na fakt, że niektóre choroby współistniejące, takie jak cukrzyca, nadciśnienie, niewydolność serca czy choroby zapalne, zwiększając reaktywność płytek krwi zwiększają równolegle oporność na aspirynę. Zwiększanie dawki aspiryny w niektórych z tych sytuacji klinicznych może być wręcz szkodliwe. U niektórych pacjentów trzeba będzie w jej miejsce zastosować lek z grupy pochodnych tienopirydynowych lub próbować złożonych form leczenia przeciwpłytkowego.

Opracowane na podstawie: Journal of the American College of Cardiology / 2008-05-13