Różnice kliniczne pomiędzy depresją dwubiegunową i jednobiegunową

Liz Forty i wsp – Clinical differences between bipolar and unipolar depression LINK: Br J Psych 2008;192:388

Istnienie błędne przekonanie o niemal całkowitym podobieństwie obrazu klinicznego dużej depresji w chorobie afektywnej jednobiegunowej i epizodu depresyjnego w przebiegu choroby dwubiegunowej. W rzeczywistości rozróżnienie obu jednostek chorobowych ma zasadnicze znaczenie dla wyboru leczenia. Przykładowo, stosowanie leków przeciwdepresyjnych w depresji dwubiegunowej wymaga szczególnej ostrożności, z uwagi na ryzyko wywołania zmian nastroju lub wyindukowania manii.

Rozróżnienie obu omawianych chorób jedynie na podstawie charakterystyki klinicznej jest trudne. Niemniej posiadają one cechy, które diagnostykę znacząco ułatwiają.

W British Journal of Psychiatry opublikowano wyniki porównania licznej grupy pacjentów z chorobą dwubiegunową typu I (443) i nawracającą dużą depresją (593). Do zdefiniowania tych czynników, które w największym stopniu decydują o odrębności obu chorób posłużono się regresją logistyczną.

Typowe dla depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej okazało się występowanie objawów psychotycznych, częstych zmian nastroju w ciągu dnia oraz nadmiernej senności w trakcie epizodów depresyjnych. Ponadto, depresja dwubiegunowa nawracała częściej, a średni czas epizodu był krótszy niż w dużej depresji jednobiegunowej.

Z kolei, osoby z nawracającą dużą depresją znamiennie częściej ujawniały poczucie winy i skarżyły się na utratę energii. W tej grupie zwracała również uwagę głębsza niż w chorobie dwubiegunowej utrata popędu płciowego.

Podsumowując, obserwacje poczynione przez brytyjskich badaczy potwierdzają zasadność wniosków z wcześniejszych prac, w których stwierdzano częstsze występowanie „atypowych” cech depresji (nadmiernej senności lub przybierana na wadze) w chorobie dwubiegunowej. Charakterystyka dokonana przez Forty i wsp. może być bardzo przydatna w codziennej praktyce internistycznej i psychiatrycznej.

Opracowane na podstawie: British Journal of Psychiatry / 2008-05-15