Stosowanie alendronianu a ryzyko migotania przedsionków

Susan R. Heckbert i wsp – Use of alendronate and risk of incident atrial fibrillation in women LINK: Arch Intern Med 2008;168:826
W badaniach HORIZON i Fracture Intervention Trial obserwowano wyższe ryzyko migotania przedsionków (AF) u kobiet z osteoporozą po menopauzie (w tym ostatnim różnica nie osiągnęła znamienności statystycznej), nie analizowano natomiast szczegółowo ryzyka wystąpienia AF w grupie chorych przyjmujących bisfosfoniany.

Na łamach Archives of Internal Medicine opublikowano wyniki oceny ryzyka wystąpienia AF u kobiet przyjmujących alendronian sodu. Badanie miało charakter populacyjny. Analizowano w nim grupę 719 kobiet ze stanu Waszyngton, u których w latach 2001-2004 wystąpił napad migotania przedsionków. Grupę kontrolną stanowiło 966 kobiet, dobranych pod względem wieku oraz występowania nadciśnienia tętniczego.

Wykazano, że napady AF występowały częściej u kobiet, które przyjmowały alendronian sodu (6.5% [n=47] vs 4.1% [n=40]; p=0.03). Po uwzględnieniu w analizie takich zmiennych jak występowanie osteoporozy i chorób układu sercowo-naczyniowego, prawdopodobieństwo wystąpienia AF okazało się niemal dwukrotnie wyższe u kobiet, które w dowolnym momencie życia stosowały alendronian sodu, w porównaniu z kobietami nigdy nie leczonymi bisfosfonianami (iloraz szans 1.86; 95% przedział ufności, 1.09-3.15).

We wnioskach autorzy piszą, że wprawdzie stosowanie alendronianu sodu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia migotania przedsionków jednak, ich zdaniem, korzyści związane z zapobieganiem złamaniom kości u kobiet z osteoporozą, z grupy wysokiego ryzyka złamań, przewyższają ryzyko AF. U kobiet obarczonych mniejszym ryzykiem złamań, a także u kobiet z czynnikami ryzyka AF (jak cukrzyca, choroba wieńcowa czy niewydolność serca), bilans może być mniej korzystny i stosowanie alendronianu wymaga dużej rozwagi.

Opracowane na podstawie: Jama Internal Medicine / 2008-05-28