Nadciśnienie tętnicze – jaką drogą do sukcesu?

Daniel W. Jones i John E. Hall – Hypertension. Pathways to success LINK: Hypertension 2008;51:1249

Skuteczność leczenia nadciśnienia tętniczego, pomimo osiągniętej redukcji liczby zgonów spowodowanych chorobą niedokrwienną serca i udarami, ciągle pozostaje niezadowalająca. Daniel W. Jones i John E. Hall zarysowują obszary terapii nadciśnienia, w których można osiągnąć poprawę.

Autorzy postulują przede wszystkim opracowanie wiarygodnej, wygodnej i dokładnej metody pomiaru ciśnienia tętniczego oraz opracowanie takiego wskaźnika, który pozwoliłby na stwierdzenie, czy mamy do czynienia z dobrą, czy ze złą długoterminową kontrolą ciśnienia tętniczego (na wzór hemoglobiny glikozylowanej stosowanej w monitorowaniu cukrzycy). Autorzy podkreślają także, że warto jest położyć większy nacisk na wartość docelową ciśnienia.

Wielu klinicystów obawia się stosowania leków hipotensyjnych przy niskich wartości ciśnienia rozkurczowego, aby uniknąć powikłań wynikających ze zredukowanego przepływu wieńcowego. Należy, zdaniem autorów, szybko i jednoznacznie wyjaśnić, czy rzeczywiście sytuacja taka może być dla chorego zagrożeniem.

Kolejnym kwestią wymagającą naukowej weryfikacji są dane płynące z badań obserwacyjnych mówiące o tym, że ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych wzrasta już od poziomu 115 mm Hg. Dotyczy to zwłaszcza chorych z cukrzycą i przewlekłą chorobą nerek.

Wszystkie kraje powinny przyjąć politykę zdrowotną zmierzającą do promowania wysokiej aktywności fizycznej oraz diety niskosodowej i niskokalorycznej. Pozwoliłoby to uniknąć efektu wzrostu ciśnienia tętniczego wraz z wiekiem.

Autorzy komentarza w podsumowaniu piszą, że nasza wiedza o mechanizmach regulacji ciśnienia tętniczego jest coraz większa. Należy jedynie przezwyciężyć bezwład w działaniach poświęconych prewencji i terapii nadciśnienia, nadając im znaczenie priorytetowe.

Opracowane na podstawie: Hypertension / 2008-05-08