Zespół przedmiesiączkowy-współczesny stan wiedzy

Kimberly Ann Yonkers, P.M. Shaughn O`Brien i Elias Eriksson – Premenstrual syndrome LINK: Lancet 2008;371:1200
Większość kobiet w okresie rozrodczym skarży się na dyskomfort somatyczny lub zaburzenia nastroju w okresie poprzedzającym krwawienie miesiączkowe. U niemałego odsetka z nich, ocenianego na 5-8%, nasilenie objawów jest na tyle duże, ze upośledza codzienną aktywność. W tych przypadkach rozpoznaje się zespół przedmiesiączkowy lub jego częstą odmianę, zespół przedmiesiączkowej dysforii.

W skład obrazu klinicznego tej jednostki chorobowej, obok zaburzeń nastroju i zmian behawioralnych, takich jak drażliwość, napięcie, objawy depresyjne, płaczliwość i wahania nastroju, wchodzą również dolegliwości somatyczne, takie jak tkliwość piersi i wzdęcia. Wbrew przekonaniu wielu autorów, nie ma dowodów na to, że u podłoża zespołu leżą zaburzenia w zakresie steroidów płciowych, niemniej kobiety, u których rozpoznano tę jednostkę chorobową, są bardziej podatne na wahania stężenia tych hormonów.

Najlepiej udokumentowana koncepcja patofizjologiczna wiąże zespół przedmiesiączkowy z nieprawidłowościami w zakresie wybranych neurotransmitterów w ośrodkowym układzie nerwowym, między innymi serotoniny i GABA. Ustąpienie objawów uzyskuje się zwykle przy użyciu leków hamujących owulację; jedną z najprostszych metod leczenia zespołu przedmiesiączkowego jest podawanie estrogenów w postaci plastrów lub implantów podskórnych. Alternatywą jest stosowanie analogów GnRH lub wybranych doustnych leków antykoncepcyjnych. Dobrze zaprojektowane badania wskazują również na skuteczność selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny, stosowanych przez cały czas trwania cyklu miesiączkowego lub wyłącznie w fazie lutealnej.

Podsumowując, zespół przedmiesiączkowy jest równie częsty, jak łatwy do rozpoznania i do leczenia. Warto jedynie odpowiednio często przypominać lekarzom o jego istnieniu.

Opracowane na podstawie: Lancet / 2008-04-05