Pomiar frakcji wyrzutowej jest niewystarczający

Charlotte H Manisty i Darrel P Francis – Ejection fraction: a measure of desperation? LINK: Heart 2008;94:400
Charlotte Manisty i Darrel Francis analizują na łamach the Heart przydatność kliniczną frakcji wyrzutowej (EF) – podstawowego parametru służącego do oceny funkcji skurczowej lewej komory. Autorzy komentarza przypominają, że EF wyliczana była początkowo za pomocą niekalibrowanej wentrykulografii, a następnie rutynowo za pomocą echokardiografii.

Autorzy komentarza uważają EF za parametr wysoce nieoptymalny i powołują się przy tym na pracę MacIver i wsp. z tego samego numeru pisma, w której potwierdzono istotny wpływ masy mięśnia na wartość EF. EF zatem, chociaż ciągle użyteczna w diagnostyce niewydolności serca, wyborze opcji terapeutycznych i ocenie rokowania, nie powinina być jedynym parametrem opisującym funkcję skurczową lewej komory. Dotyczy to zwłaszcza osób z zaburzeniami kurczliwości na poziomie pojedynczego segmentu oraz osób z cechami niewydolności rozkurczowej.

Matematyczny model, jaki opracowali MacIver i wsp. potwierdził dość częstą sytuację kliniczną, w której u osób z przerostem mięśnia sercowego, EF pozostaje prawidłowa, mimo ewidentnego pogorszenia funkcji podłużnej lewej komory (longitudinal systolic function). Parametrami uzupełniającymi u osób z przerostem mięśnia serca powinny być zatem wartości prędkości miokardialnych, odkształcenie i tempo odkształcenia lub chociażby objętości zewnętrzne lewej komory (wliczające miokardium), które stanowiłyby weryfikację dla wiarygodności EF u pacjentów z cechami remodelingu.

Autorzy komentarza zaznaczają, że brytyjskie i amerykańskie towarzystwa nie włączyły jeszcze pomiaru funkcji podłużnej lewej komory do standardów postępowania. Pomiar taki jest jednak pomocny w wielu sytuacjach klinicznych, nie tylko przy diagnostyce niewydolności serca, ale także przy decyzji o leczeniu ACE inhibitorami u osób z granicznym nadciśnieniem tętniczym.

Opracowane na podstawie: Heart / 2008-04-07