Hipoglikemia w cukrzycy typu 2 – aktualny stan wiedzy

S.A. Amiel i wsp – Hypoglycaemia in type 2 diabetes LINK: Diabet Med 2008;25:245 (pełen tekst)

Hipoglikemia może stanowić ważną barierę praktyczną i psychologiczną w osiągnięciu założonych celów metabolicznego wyrównania cukrzycy. Zagadnieniu hipoglikemii w cukrzycy typu 2 poświęcono artykuł przeglądowy w Diabetic Medicine.

Ważnym elementem rozpoznania hipoglikemii jest, poza objawami, poziom odniesienia: wg. ADA < 3,9 mmol/l (70 mg/dl), EMEA <3,0 mmol/l (54 mg/dl). Wypracowano również pojęcie ciężkiej hipoglikemii, w leczeniu której wymagana jest pomoc osób drugich lub doraźna pomoc medyczna.

Ciężka hipoglikemia występuje najczęściej u chorych cierpiących na cukrzycę typu 2 leczonych insuliną (od 7% rocznie do nawet 25% rocznie u chorych stosujących insulinę ponad 5 lat). Badania u chorych leczonych pochodnymi sulfonylomocznika przynoszą różne wyniki – od 0,8% do nawet 7% rocznie. W porównaniu z nowszymi, starsze leki (glibenklamid) cechuje istotnie większe ryzyko ciężkiej hipoglikemii. Leki modyfikujące obwodowe działanie insuliny (metformina, glitazony) stwarzają jedynie niewielkie ryzyko w tym zakresie. Podobnie niskie ryzyko stwierdzono dla inkretynomimetyków.

Ważnymi czynnikami ryzyka ciężkiej hipoglikemii są podeszły wiek, długotrwale leczona cukrzyca (> 5 lat), różnorodne choroby towarzyszące, a zwłaszcza niewydolność nerek. W jednym z badań hipoglikemia była przyczyną 25% hospitalizacji z powodu cukrzycy u pacjentów >80 roku życia, u których dążono do optymalnej kontroli glikemii. W innej pracy 49% epizodów ciężkiej hipoglikemii u osób w podeszłym wieku kojarzyło się z utratą przytomności, a 5% powiązane było czasowo z wystąpieniem zawału mięśnia sercowego, TIA, urazu lub zgonu. W śpiączce hipoglikemicznej u pacjentów z cukrzycą typu 2 śmiertelność sięga 4,9%-9,0%. Ryzyko zgonu związane jest z samą hipoglikemią lub towarzyszącymi jej urazami, zawałem mięśnia sercowego lub udarem mózgu. Zapobieganie hipoglikemii powinno stanowić jeden z ważnych elementów leczenia. Wybór w pierwszej kolejności powinien paść na leki o najniższym potencjale wywołania ciężkiej hipoglikemii.

Opracowane na podstawie: Diabetic Medicine / 2008-03-25