Glukoza- czas na kolejny biomarker w świeżym zawale serca?

Richard W. Nesto i Rodrigo M. Lago – Glucose – a biomarker in acute myocardial infarction ready for prime time? LINK: Circulation 2008;117:990 (pełen tekst badania oryginalnego)
W świeżym zawale serca oznacza się cały szereg biomarkerów ułatwiających postawienie rozpoznania, decyzje terapeutyczne i pomagających przewidzieć rokowanie. Należą do nich poziomy troponin, kinazy kreatyny, mioglobiny, peptydów natriuretycznych (głównie BNP), białka C-reaktywnego, leukocytoza i szereg innych.

Choć wiadomo, że oznaczenia poziomów glukozy u pacjentów ze świeżym zawałem serca mają dużą wartość praktyczną i rokowniczą, do parametru tego nie przywiązuje się zwykle należytej wagi. Na łamach Circulation ukazał się komentarz poświęcony temu problemowi, odnoszący się do pracy Kosiboroda i wsp., zamieszczonej w tym samym numerze pisma. Autorzy ci wykazali, że utrzymujące się stany hiperglikemii u pacjentów ze świeżym zawałem serca są lepszym wskaźnikiem śmiertelności niż pojedynczy pomiar stężenia glukozy przy przyjęciu do szpitala. Co ciekawe, stwierdzili również, że przy podobnych średnich stężeniach glukozy rokowanie pacjentów z rozpoznaną wcześniej cukrzycą jest w świeżym zawale serca lepsze niż rokowanie pacjentów ze stanami hiperglikemii, stwierdzonymi dopiero przy okazji zawału.

Autorzy komentarza zastanawiają się więc, czy hiperglikemia jest markerem, czy mediatorem gorszego rokowania. Zważywszy, że hiperglikemii towarzyszy cały szereg mechanizmów patologicznych, takich jak dysfunkcja śródbłonka, zwiększona agregacja płytek, wzrost uwalniania mediatorów zapalenia, zwiększony stres oksydacyjny, by wymienić tylko kilka z nich, pytanie to jest jak najbardziej na miejscu. Choć wiadomo, że hiperglikemię w zawale serca należy normalizować stosując intensywne leczenie insuliną, praktyka bywa inna. Kardiologom często brak doświadczenia w insulinoterapii. Brak też jednoznacznych badań randomizowanych, które mogłyby wyznaczyć docelowe stężenia glikemii u pacjentów w zawale serca oraz określić algorytmy postępowania.

Mimo to wydaje się, że istnieje dość dużo dowodów z badań naukowych przemawiających za leczeniem tych chorych insuliną w celu szybkiego osiągnięcia normoglikemii. W najbliższym czasie zakończą się też kolejne badania, które być może przekonają wątpiących co do dobroczynnego wpływu leczenia dożylną insuliną pacjentów w ostrej fazie zawału serca.

Opracowane na podstawie: Circulation / 2008-02-26