Jak wygląda przestrzeganie zaleceń leczenia hipotensyjnego-dane z Australii

Leaon A. Simons, Michael Ortiz i Gordon Calcino – Persistence with antihypertensive medication: Australia-wide experience, 2004-2006 LINK: MJA 2008;188:224
Na łamach Medical Journal of Australia ukazał się ciekawy artykuł, którego autorzy starali się prześledzić, jak długo Australijczycy pozostają przy zaleconym leczeniu hipotensyjnym i jaki odsetek pacjentów wykupuje kolejną receptę na leki po ich pierwszorazowym wypisaniu. Przeanalizowali losową próbkę 10% członków systemu opieki zdrowotnej, którym przepisano w okresie od stycznia 2004 do grudnia 2006 lek hipotensyjny z grupy antagonistów receptorów dla angiotensyny II, inhibitorów konwertazy lub antagonistów kanałów wapniowych (pierwsza recepta na lek hipotensyjny w ciągu ostatnich 6 miesięcy).

Punkty końcowe przyjęte w pracy to: odsetek pacjentów, którzy wykupili drugą receptę na zalecane leki (przedłużyli leczenie), mediana czasu terapii (do momentu zaprzestania realizacji recept), odsetek chorych realizujących recepty w okresie 33 miesięcy oraz odsetek leków rzeczywiście przyjętych przez pacjentów w stosunku do leków przepisanych.

W bazie danych znalazło się 48 690 pacjentów spełniających zadane kryteria. Najpopularniejszymi zapisywanymi lekami hipotensyjnymi były inhibitory konwertazy, stosowane u 52% pacjentów. Dziewiętnaście procent chorych z całej grupy nie wykupiło kolejnej recepty. Mediana czasu terapii w całej grupie wyniosła 20 miesięcy i nie różniła się dla antagonistów receptorów dla angiotensyny II i inhibitorów konwertazy, była natomiast krótsza dla antagonistów kanał wapniowych (7 miesięcy; p<0,001). Najdłuższe czasy terapii odnotowano dla kandesartanu, telmisartanu, perindoprilu i lerkanidypiny. Odsetek chorych realizujących recepty w okresie 33 miesięcy od ich pierwszorazowego zapisania wyniósł 44%. Odsetek leków przyjętych do przepisanych oscylował w pobliżu 100% – a zatem, pacjenci, którzy wykupywali leki, rzeczywiście je zażywali.

Wyniki te według autorów potwierdzają znany ogólnie fakt, że stosowanie się pacjentów do zaleceń dotyczących leczenia hipotensyjnego jest dalekie od ideału. W tej sytuacji nie można oczekiwać skutecznej prewencji zdarzeń sercowo-naczyniowych u chorych z nadciśnieniem tętniczym.

Opracowane na podstawie: / 2008-03-18