Czy są laboratoryjne parametry procesu starzenia?

Jack M. Guralnik – Successful aging. Is it in our future? LINK: Arch Intern Med 2008;168:131
W Archives of Internal Medicine opublikowano serię artykułów poświęconych różnym podejściom do oceny procesu starzenia.

Procesy starzenia można oceniać na podstawie na podstawie łatwych do identyfikacji czynników klinicznych – występowania przewlekłych chorób, zdolności poznawczej i stopnia sprawności fizycznej. Możliwe jest także wykorzystanie wyników analiz laboratoryjnych, w świetle nowych danych okazuje się bowiem, że pomiędzy czynnikami laboratoryjnymi a klinicznymi może istnieć ścisła zależność. Przykładem jest cystatyna C, stanowiąca wykładnik ciężkiego uszkodzenia nerek. Jej wysokie stężenie w surowicy wiąże się ze znaczącym zmniejszeniem liczby lat życia skorygowanych o jakość.

Cystatyna C jest markerem ogólnej niesprawności także u starszych osób bez schyłkowej choroby nerek. Nie można wykluczyć, że jej wzrost jest następstwem wieloletniego działania sercowo-naczyniowych czynników ryzyka, głównie podwyższonego ciśnienia tętniczego, na nerki. Niezależnie od przyczyny wzrostu jej poziomów, cystatyna C może posłużyć do identyfikacji osób zagrożonych „niekorzystnym” starzeniem.

Inną nie-kliniczną metodą oceny starzenia się może okazać się analiza długości telomerów w monocytach, która jest ściśle związana z poziomem aktywności fizycznej i koreluje z ryzykiem wieńcowym. Nadal jednak wiedza na temat laboratoryjnych wskaźników procesu starzenia jest niepełna, a zidentyfikowanie „idealnego” markera starzenia w najbliższej przyszłości wydaje się mało prawdopodobne.

Opracowane na podstawie: Jama Internal Medicine / 2008-01-28