Jaki jest optymalny czas hospitalizacji osób z zaburzeniami psychotycznymi?

Delphine Capdevielle i Karen Ritchie – The long and the short of it: are shorter periods of hospitalisation beneficial? LINK: Br J Psych 2008;192:164
W British Journal of Psychiatry warto zwrócić uwagę na ciekawy artykuł przeglądowy, poświęcony roli hospitalizacji w leczeniu psychoz.

Od lat postuluje się, że najbardziej korzystny dla chorego z psychozą jest możliwie krótki pobyt w szpitalu i szybki powrót do społeczeństwa. Tę koncepcję wspierają wyniki badań, wskazujących na lepszą jakość życia, niższą śmiertelność i mniejsze zapotrzebowanie na farmakoterapię u osób hospitalizowanych krótko. Podobnego zdania są farmakoekonomiści, którzy obliczyli, że na łączny koszt hospitalizacji chorego na psychozę przypadają w ponad 90% koszty hotelowe, a jedynie w niewielkim stopniu badania i leczenie.

Z drugiej strony, również przeciwnicy krótkiej hospitalizacji znajdą wśród wyników badań coś dla siebie. Przykładowo, Munk-Jorgensen i wsp. stwierdzili, że polityka przedwczesnego wypisywania osób z psychozą ze szpitala doprowadziła do niemal 100-procentowego wzrostu samobójstw i podwojenia liczby przestępstw popełnianych przez osoby z tej grupy, jak również do 80-100-procentowego wzrostu liczby pilnych hospitalizacji.

Gdzie zatem znajduje się złoty środek? Z wszechstronnego przeglądu systematycznego i meta-analizy Cochrane`a wynika, że następstwa krótkotrwałej hospitalizacji mogą zależeć od poziomu opieki ambulatoryjnej. Innymi słowy, jeśli nie jest możliwe natychmiastowe objęcie wypisywanego pacjenta właściwą opieką pozaszpitalną, lepiej, żeby hospitalizacja potrwała dłużej. W praktyce, na czas hospitalizacji osób z psychozą wpływają w dużym stopniu względy pozamedyczne, w tym przede wszystkim związane z osobistą sytuacją pacjenta.

Podsumowując, na przekór dążeniom do standaryzacji usług medycznych, optymalny czas hospitalizacji osób z psychozą nie został zdefiniowany i nic nie wskazuje na to, żeby ta sytuacja uległa szybkiej zmianie.

Opracowane na podstawie: British Journal of Psychiatry / 2008-03-10