Jak przyspieszyć pierwotną angioplastykę wieńcową – protokół dla obszaru miejskiego

Michel R. Le May i wsp – A citywide protocol for primary PCI in ST-segment elevation myocardial infarction LINK: N Engl J Med. 2008;358:231
Wiadomo, że korzyść z pierwotnej angioplastyki wieńcowej jest tym większa, im szybciej od początku bólu zawałowego się ją wykona. Celem jest udrożnienie tętnicy w ciągu 90 minut od pierwszego kontaktu medycznego (czas door-to-balloon). Istnieją różne strategie regionalne, zmierzające do osiągnięcia tego celu.

Autorzy artykułu opublikowanego na łamach New England Journal of Medicine przybliżają jedną z nich. Opisali system obejmujący teren miejski Ottawy w Kanadzie. W ramach tego systemu wszyscy chorzy z zawałem serca z uniesieniem odcinka ST (STEMI) trafiają do ośrodka specjalistycznego, gdzie wykonuje się pierwotną angioplastykę wieńcową (p-PCI).

Od maja 2005 roku do końca kwietnia 2006 roku leczono w ten sposób 344 kolejnych pacjentów. Z tej grupy 135 chorych trafiło do ośrodka p-PCI bezpośrednio z domu (transport karetką po interpretacji EKG przez paramedyka, bez teletransmisji), a 209 pacjentów kierowano z izb przyjęć innych szpitali. Mediana czasu door-to-balloon była istotnie krótsza u chorych transportowanych bezpośrednio (69 minut w porównaniu do 123 minut; p<0,001). Czas poniżej 90 minut, cel do którego dążymy, udało się osiągnąć u 79,7% pacjentów transportowanych bezpośrednio i jedynie u 11,9% chorych kierowanych z izb przyjęć innych szpitali (p<0,001).

Dane te pokazują dobitnie, że konieczne jest organizowanie różnych form transportu bezpośredniego chorych ze STEMI, którzy mogą być leczeni pierwotną angioplastyką wieńcową. Gdy chorzy ci kierowani są do leczenia interwencyjnego w sposób tradycyjny, nie jest możliwe uzyskanie zgodnego z zaleceniami czasu od zgłoszenia się chorego do momentu interwencji (door-to-balloon).

Opracowane na podstawie: NEJM / 2008-01-17