Zwolnienie częstości serca u chorych po transplantacji

Andreas O. Doesch i wsp – Heart Rate reduction after heart transplantation with beta-blocker versus the selective If channel antagonist ivabradine LINK: Transplantation 2007;84:988
Dane epidemiologiczne wskazują na zależność pomiędzy częstością serca a śmiertelnością. Zależność ta była badana u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, zespołem metabolicznym, chorobą niedokrwienną serca. Dotychczas nie jest jasne, jaki wpływ ma szybka częstość serca na losy chorego po transplantacji serca (HTX).

Stała tachykardia obserwowana po HTX (powodowana odnerwieniem allograftu) może przynosić dyskomfort i ograniczenie tolerancji wysiłku (w porównaniu ze zdrową populacją). Doesch i wsp. badali skuteczność iwabradyny – antagonisty prądu rozrusznikowego If.

Porównywali ten środek z metoprololem w warunkach wyjściowych oraz po 8 tygodniach leczenia u 25 pacjentów. Przedmiotem oceny była częstość serca, wydolność wysiłkowa i tolerancja leku przez pacjenta.

U tych, którzy dotrwali do końca badania (4 odstawiło metoprolol, a 1 iwabradynę) rejestrowano zwolnienie częstości rytmu serca z 96.5 ±7.0 uderzeń na minutę do 84.4± 8.8 uderzeń na minutę w grupie przyjmującej beta bloker i do 76.2 ±8.9 uderzeń na minutę w grupie przyjmującej iwabradynę (różnice znamienne statystycznie wobec fazy wyjściowej, odpowiednio p=0.0004 i p=0.0001 i znamienne względem siebie; p <0.003).

Wydolność fizyczna oceniona testem spiroergometrycznym nie zmieniła się w czasie leczenia. Łagodne działania niepożądane wystąpiły u 45% pacjentów przyjmujących betabloker i u 20% przyjmujących iwabradynę (nie rejestrowano interakcji z lekami immunosupresyjnymi). Kwestionariusz wskazywał na większą skłonność chorych do przyjmowania iwabradyny.

Zwolnienie częstości rytmu serca za pomocą iwabradyny jest zatem skuteczne i dobrze tolerowane. U chorych po HTX lek ten wydaje się mieć przewagę w zakresie tolerancji nad beta blokerem.

Opracowane na podstawie: Transplantation / 2008-10-27