Oporność na aspirynę a chorobowość sercowo-naczyniowa – przegląd i meta-analiza badań

George Krasopoulos i wsp. – Aspirin resistance and risk of cardiovascular morbidity: systematic review and meta-analysis BMJ 2008;336:195
Problemem budzącym ogromne zainteresowanie jest zjawisko oporności na aspirynę, powodujące, jak się wydaje, utratę jej ochronnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy. Metody identyfikacji zjawiska „oporności na aspirynę” w badaniach klinicznych są jednak bardzo zróżnicowane, a wpływ oporności na rokowanie oceniano w niewielu pracach.

Krasopoulos i wsp. na podstawie systematycznego przeglądu piśmiennictwa poświęconego zjawisku oporności na aspirynę zidentyfikowali 20 prac spełniających zakładane kryteria selekcji i dokonali meta-analizy zawartych w nich danych. Łącznie przeanalizowano populację 2930 chorych. Stosowana dawka aspiryny mieściła się w zakresie 75-325 mg.

U 810 chorych (28%) rozpoznano „oporność” na aspirynę. Iloraz szans wystąpienia incydentu sercowo-naczyniowego okazał się w tej grupie 3.9 razy wyższy niż u pozostałych chorych (95% przedział ufności 3.1-4.8). Ryzyko zgonu było niemal 6-krotnie wyższe (95% przedział ufności 2.3-15.7). Co więcej, stosowanie innych leków przeciwpłytkowych u chorych opornych na aspirynę nie zmniejszało ryzyka.

Zdaniem autorów pracy wyniki można uogólnić na inne populacje chorych. A zatem związany z opornością na aspirynę wzrost ryzyka dotyczy zarówno chorych ze stabilną chorobą wieńcową leczonych zachowawczo, jak i poddawanych przezskórnym i operacyjnym zabiegom rewaskularyzacji, poddawanym innym zabiegom naczyniowym a także chorym po udarze.

Opracowane na podstawie: BMJ / 2008-01-26