Rokowanie w depresji z zaburzeniami lękowymi i bez zaburzeń lękowych – dane z podstawowej opieki zdrowotnej

Maurizio Fava i wsp – Difference in treatment outcome in outpatients with anxxoius versus nonanxious depression: a STAR*D report LINK: Am J Psych 2008 online first
W American Journal of Psychiatry opublikowano wyniki badania poświęconego skuteczności leczenia depresji i rokowaniu w tej chorobie, u pacjentów ambulatoryjnych z towarzyszącymi zaburzeniami lękowymi. Z wcześniejszych obserwacji wiadomo, że obecność zaburzeń lękowych ma niekorzystny wpływ na nasilenie objawów depresyjnych, zwiększa ryzyko samobójstwa i decyduje o szczególnie przewlekłym przebiegu depresji.

Klasyfikacja DSM-IV nie wyodrębnia depresji z zaburzeniami lękowymi jako osobnej jednostki chorobowej, choć obie wymienione nieprawidłowości współistnieją u 40-50% osób z dużą depresją i charakteryzują się specyficznym obrazem klinicznym.

Źródłem danych wykorzystanych w analizie przeprowadzonej przez Favę i wsp., były dane z projektu badawczego STAR*D. Wzięło w nim udział 2876 dorosłych pacjentów ambulatoryjnych z dużą depresją. Uczestników badania klasyfikowano do dwóch grup, w zależności od występowania zaburzeń lękowych. O przydziale decydowała punktacja odpowiednich itemów w skali HAM-D.

Depresję z zaburzeniami lękowymi rozpoznano u 53.2% osób. W tej grupie remisję uzyskiwano rzadziej (22,2% vs 33,4%) i po dłuższym czasie od rozpoczęcia leczenia niż w grupie z samą depresją. Zaburzenia lękowe wiązały się ponadto z częstszym występowaniem działań niepożądanych i ich większym nasileniem.

Podsumowując, jednoczesne występowanie dużej depresji i zaburzeń lękowych pogarsza skuteczność leczenia przeciwdepresyjnego i rokowanie u pacjentów ambulatoryjnych.

Opracowane na podstawie: American Journal of Psychiatry / 2008-01-12