Trimetazydyna w niewydolności serca – nowe dane

Pericle di Napoli i wsp – Trimetazidine and reduction in mortality and hospitalization in patients with ischemic dilated cardiomyopathy: a post hoc analysis of The Villa Pini D’abruzzo Trimetazidine Trial LINK: J Cardiovasc Pharmacol 2007;50:585
Przebudowa mięśnia sercowego jest kluczowym mechanizmem przyczyniającym się do progresji dysfunkcji lewej komory do pełno-objawowej niewydolności serca. Pomimo postępów w leczeniu niewydolności serca, stosowania optymalnej terapii farmakologicznej, i leczenia zabiegowego, nadal utrzymuje się wysoka umieralność w tej populacji.

Z tego powodu zwrócono uwagę na interwencje metaboliczne. Jedną z metod jest stosowanie trimetazydyny, leku hamującego oksydację wolnych kwasów tłuszczowych i poprawiającego utylizację glukozy, co przyczynia się do zwiększenia efektywności produkcji ATP. Z badań klinicznych wynika, że trimetazydyna poprawia funkcję lewej komory oraz komfort życia pacjentów z kardiomiopatią niedokrwienną. Nieznany natomiast jest jej wpływ na rokowanie.

W listopadowym numerze Journal of Cardiovascular Cardiology ukazał się artykuł di Napoli i wsp., oceniający wpływ tego leku na umieralność i częstość hospitalizacji. Było to badanie otwarte, z analizą post-hoc, trwające 48 miesięcy, przeprowadzone na 61 chorych ze skurczową niewydolnością serca o etiologii niedokrwiennej, których podzielono na dwie grupy. Jedna z grup oprócz leczenia standardowego otrzymywała dodatkowo trimetazydynę (3 razy dziennie po 20 mg), a druga samo leczenie konwencjonalne (grupa kontrolna).

Po 4 latach autorzy zaobserwowali poprawę wydolności fizycznej w grupie leczonej trimetazydyną (wydłużenie testu 6 minutowego), a spadek w grupie kontrolnej (skrócenie dystansu testu 6 minutowego na zakończenie obserwacji). Co więcej, w grupie otrzymującej dodatkowy lek nie tylko doszło do zmniejszenia częstości hospitalizacji z powodu niewydolności serca o 47% (w teście logartytmicznym, p<0,002), ale również do redukcji umieralności ogólnej o 56% (w teście logarytmicznym p=0.005). Średni okres przeżycia wynosił 42 miesiące w grupie otrzymującej leczenie metaboliczne, w porównaniu z 29 miesiącami w grupie kontrolnej.

Di Napoli podkreśla, że pomimo wielu ograniczeń, włączając w to retrospektywną analizę danych, brak porównania z placebo, uzyskane informacje sugerują jednoznacznie korzystny wpływ trimetazydyny na umieralność ogólną oraz częstość hospitalizacji w populacji chorych z niewydolnością serca o podłożu niedokrwiennym. Zdaniem autorów potwierdzenie tej obserwacji w dużych badaniach randomizowanych może przyczynić się do zmiany podejścia do leczenia tej populacji chorych.

Opracowane na podstawie: Journal of Cardiovascular Pharmacology / 2007-11-17