Depresja wieku podeszłego a śmiertelność

Joanne Ryan i wsp – Late-life depression and mortality: influence of gender and antidepressant use LINK: Br J Psych 2008;192:12
Depresja wieku podeszłego jest często przeoczana i stanowczo zbyt rzadko leczona. Jeśli dojdzie do leczenia, nierzadko jest ono niewłaściwie prowadzone. Tymczasem starsze osoby z objawami depresyjnymi są narażone na szczególnie wysoką chorobowość, a niewykluczone, że również śmiertelność. Dotychczasowe dane dotyczące tego ostatniego parametru są niejednoznaczne.

Próbę wyjaśnienia wątpliwości związanych z wpływem depresji wieku starczego na śmiertelność podjęli autorzy populacyjnego badania, którego wyniki opublikowano w British Journal of Psychiatry. Głównym mierzonym parametrem była korelacja pomiędzy depresją i/lub stosowaniem leków przeciwdepresyjnych a 4-letnim przeżyciem w grupie 7363 starszych (średni wiek 74 lata) osób z ogólnej populacji. Duża liczebność badanej grupy pozwoliła na jednoczesną ocenę wielu zmiennych modyfikujących analizowaną zależność, w tym płci i ciężkości objawów depresyjnych.

W okresie obserwacji wynoszącym łącznie 26165 lat zmarło 380 uczestników badania (5.2%). Częściej umierali mężczyźni (7.5% w porównaniu z 3.7% u kobiet). Posługując się modelami proporcjonalnego ryzyka Coxa stwierdzono istotne różnice w ryzyku zgonu, w zależności od płci.

Grupą szczególnie narażoną byli mężczyźni z objawami ciężkiej depresji. Co ciekawe, wyższy odsetek zgonów zaobserwowano również u mężczyzn z ciężką depresją stosujących leki przeciwdepresyjne. Ryzyko zgonu u kobiet było znacząco niższe i osiągnęło znamienną różnicę w porównaniu z ogólną populacją jedynie w podgrupie kobiet z ciężką depresją nie stosujących leków przeciwdepresyjnych.

Podsumowując, śmiertelność u starszych osób z depresją zależy od płci i ciężkości objawów. Wyniki wskazują na konieczność aktywnego skriningu w kierunku depresji w tej grupie wiekowej. Nieskuteczność leczenia u mężczyzn wydaje się mieć niekorzystne znaczenie rokownicze.

Opracowane na podstawie: British Journal of Psychiatry / 2008-01-04