Depresja a choroba wieńcowa – nowe wątpliwości

Robert M. Carney i Kenneth E. Freedland – Depression and Coronary Heart Disease: More Pieces of the Puzzle Am J Psychiatry 2007;164:1307
Od ponad kilkunastu lat wiadomo, że depresja jest jednym z czynników ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych u pacjentów ze stabilną chorobą wieńcową i wpływa niekorzystnie na rokowanie chorych z zawałem serca. W American Journal of Psychiatry ukazał się artykuł redakcyjny Caneya i Freedlanda poświęcony temu zagadnieniu.

Dotychczasowe prace nie dostarczyły jednoznacznych danych na temat wpływu leczenia depresji na rokowanie pacjentów z choroba wieńcową. Autorzy nawiązują do dwóch opublikowanych niedawno prac, w których oceniano zależność pomiędzy leczeniem depresji a redukcją incydentów po zawale serca. W jednej z prac odnotowano około 7% incydentów sercowych (w okresie 18 miesięcy) w grupie ze skutecznie leczoną depresją (tzw. responders), 25,6% w grupie tzw. non-responders oraz 11,2% u osób z nieleczoną depresją. Prezentowane dane wskazują na niskie ryzyko wystąpienia powikłań zawału serca w grupie osób ze skutecznie leczoną depresją i wysokie ryzyko u pacjentów z nieskutecznie leczoną depresją. Podobne wyniki uzyskano w drugiej z prac.

Autorzy komentarza zwracają uwagę, na mało znaczące różnice w charakterystyce klinicznej grupami responders i non-responders, które nie mogą tłumaczyć różnic w rokowaniu.

Ciekawą obserwacja pochodzi z jednej z prac, w której wykazano, że polimorfizm z obecnością allelu S genu transportera serotoninowego (5-HTTLPR), związany był z częstszym występowaniem depresji, większym nasileniem stresu i wyższym stężeniem adrenaliny w moczu. Wyniki tej pracy wskazują na potencjalne interakcje pomiędzy allelem S a nasileniem stresu i zwiększonym ryzykiem zachorowania na depresję w tej populacji. Z danych z piśmiennictwa wynika, że występowanie allelu S, zamiast allelu L, może determinować mniejszą skuteczność leków antydepresyjnych (inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny) i większe ryzyko występowania działań ubocznych tych leków.

W opinii autorów komentarza konieczne jest przeprowadzenie dalszych badań, oceniających znaczenie tego polimorfizmu i jego związek z depresją pozawałową oraz jego roli w identyfikacji pacjentów narażonych na ryzyko incydentów sercowych, u których nieskuteczne będzie leczenie inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny.

Opracowane na podstawie: American Journal of Psychiatry / 2007-09-01