Leczenie przeciwdepresyjne po zawale mięśnia sercowego-badanie MIND-IT

Joost P. van Melle – Effects of antidepressant treatment following myocardial infarction LINK: Br J Psychiatr 2007;190:460
Już stosunkowo dawno wykazano, że depresja występuje u 20% pacjentów po zawale serca (MI). Jej obecność wiąże się z 2-2.5 krotnym wzrostem śmiertelności całkowitej, śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych oraz ze wzrostem ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych (metaanaliza Van Melle i wsp. z roku 2004).

Van Melle i wsp. ocenili również, czy wdrożenie leczenie pr                  zeciwdepresyjnego może przyczynić się do opanowania depresji i poprawienia rokowania. Do wieloośrodkowego, randomizowanego badania MIND – IT (Myocardial Infarction and Depression Intervention Trial) zakwalifikowano 2177 pacjentów z depresją (wskaźnik BDI – Beck Depression Inventory co najmniej 10) po przebytym MI. Chorzy ci byli randomizowani do leczenia przeciwdepresyjnego (mirtazapina jako lek pierwszego rzutu, citalopram drugiego rzutu, n=209) oraz standardowej opieki (n=122).

Obydwie grupy poddano analizie po 18 miesiącach postępowania (według kwestionariusza CIDI – Composite International Diagnostic Interview). Nie obserwowano istotnych statystycznie różnic pomiędzy grupami w zakresie wskaźnika BDI (11.0±7.5 vs 10.2±5.1; p=0.45) ani w zakresie występowania depresji – około 1/3 pacjentów w obu grupach nadal miało depresję (30.5 vs 32.1%; p=0.68). Częstotliwość zdarzeń sercowych wyniosła w grupie poddanej interwencji 14% i w grupie kontrolnej 13% (wskaźnik szans 1.07, 95% przedział ufności 0.57-2.00).

Zdaniem autorów, wdrożenie badanego leczenia przeciwdepresyjnego po przebytym zawale mięśnia serca nie zmieniło częstości występowania depresji w obserwacji długoterminowej i nie poprawiło rokowania sercowo-naczyniowego. W pierwszym rzędzie należy zidentyfikować skuteczne leczenie przeciwdepresyjne w tej grupie pacjentów, a nastepnie zbadać, czy poprawia ono rokowanie.

Opracowane na podstawie: British Journal of Psychiatry / 2007-07-09