Leki antypsychotyczne a śmiertelność w starczym otępieniu

Sudeep S. Gill i wsp – Antipsychotic drug use and mortality in older adults with dementia LINK: Ann Intern Med 2007;146:775
W otępieniu starczym często występują niekorzystne rokowniczo objawy behawioralne i psychiczne. Interwencja niefarmakologiczna, zalecana przez ekspertów jako postępowanie z wyboru, może być trudna do zastosowania w praktyce. Usprawiedliwia to liczne próby stosowania leków antypsychotycznych.

Wyniki dotychczasowych badań wskazują, że starsze generacje leków, w tym haloperidol, mają mierną skuteczność i niezadowalający profil bezpieczeństwa. Nowsze, „atypowe” leki antypsychotyczne są uważane za bezpieczniejsze. Czy rzeczywiście?

W Annals of Internal Medicine opublikowano wyniki retrospektywnego, populacyjnego badania kohortowego, przeprowadzonego na licznej grupie pacjentów ze starczym otępieniem. Porównywano w nim osoby stosujące atypowe leki antypsychotyczne i leczone niefarmakologicznie oraz stosujące leki atypowe i „klasyczne”. Pierwszorzędowym punktem końcowym była częstość zgonów po 30, 60, 120 i 180 dniach od rozpoczęcia farmakoterapii.

W porównaniu z leczeniem niefarmakologicznym, stosowanie leków atypowych było czynnikiem ryzyka zgonu po 30 dniach (względne ryzyko 1.31 w próbce ogólnej populacji i 1.55 u rezydentów ośrodków opieki długoterminowej). Niekorzystny wpływ na śmiertelność był widoczny we wszystkich badanych punktach czasowych. Atypowe leki antypsychotyczne wykazywały wyższość nad lekami standardowymi, jednakże uwzględnienie czynników zakłócających zacierało statystyczną znamienność wykazanych różnic.

Czynnikiem utrudniającym interpretację wyników był brak danych na temat przyczyn zgonów, zdaniem autorów nie można jednak wykluczyć, że zarówno atypowe jak i klasyczne leki antypsychotyczne zwiększają ryzyko zgonu u starszych osób z otępieniem.

Opracowane na podstawie: Annals of Internal Medicine / 2007-06-05