Nadciśnienie oporne- inne podejście do leczenia

Sheldon Hirsch – A different approach to resistant hypertension LINK: Cleve Clin J Med 2007;74:449
Na łamach Cleveland Clinic Journal of Medicine ukazała się praca przeglądowa, której autor stara się zmodyfikować nieco nasze podejście do leczenia pacjentów z opornym nadciśnieniem tętniczym.

Częstość opornego nadciśnienia tętniczego jest rożna w rożnych badaniach. U pacjentów tych, według wytycznych JNC (Joint National Committee on Prevention, Detection, Evaluation, and Treatment of High Blood Pressure), krokowo, według ustalonych kryteriów, dokłada się kolejne leki hipotensyjne. Stosunkowo małą wagę przykłada się natomiast do odpowiedniego dawkowania diuretyków (jakkolwiek są one oczywiście uwzględnione, jako wczesny, niezbędny element terapii) a także do stosowania beta-adrenolityków.

Tymczasem, w cytowanej przez autora komentarza pracy Talera i wsp., lepsze efekty uzyskano u chorych z opornym nadciśnieniem, u których stosowano pletyzmograficzne pomiary wolemii, rzutu minutowego i oporu obwodowego, niż u chorych leczonych empirycznie przez doświadczonych lekarzy. Największe różnice pomiędzy grupami wystąpiły w częstości stosowania i dawkowaniu diuretyków. W grupie leczonej empirycznie diuretyki stosowano rzadziej i w niższych dawkach.

Między innymi na tej podstawie autor sugeruje, aby u pacjentów z opornym nadciśnieniem tętniczym stosować następującą strategię: przy każdej wizycie należy spróbować ocenić badaniem fizykalnym, który mechanizm (hiperwolemia, zwiększony rzut minutowy, opór obwodowy) jest w największym stopniu odpowiedzialny za nieskuteczność terapii. Następnie, zamiast stosować metodę krokowego dodawania kolejnych leków, należy skupić się na modyfikacji tego mechanizmu. Dopiero później można rozważyć zastosowanie kolejnego leku. W praktyce np. dołączamy diuretyk i zwiększamy jego dawkę lub dobieramy silniejszy lek moczopędny, aż hiperwolemia będzie adekwatnie kontrolowana. Podobnie, najpierw zwiększamy dawkę beta-adrenolityku, do osiągnięcia pożądanego zwolnienia czynności serca, a dopiero później wchodzimy z kolejnym lekiem.

Zastosowanie proponowanej strategii leczenia, w ocenie autora, pozwala na zmniejszenie grupy chorych z nadciśnieniem opornym niemal o połowę.

Opracowane na podstawie: Cleveland Clinic Journal of Medicine / 2007-06-19

Dodaj komentarz