Paradoksalne niedostosowanie terapii do ryzyka w chorobie wieńcowej

Finlay A. McAlister i wsp – Exploring the treatment-risk paradox in coronary disease LINK: Arch Int Med 2007; 167:1019
Wiadomo, że metody leczenia o udowodnionej skuteczności nie są stosowane tak często, jak można by oczekiwać. Co więcej, chorzy najwyższego ryzyka, którzy mogą najbardziej skorzystać z postępowania zgodnego z wytycznymi, otrzymują takie leczenie rzadziej od chorych niskiego ryzyka. Paradoks ten obserwowany jest również w chorobie wieńcowej.

W Archives of Internal Medicine opublikowano wyniki prospektywnego badania obserwacyjnego, mającego na celu wyjaśnienie przyczyn tego paradoksu. Przeanalizowano sposób leczenia 3871 pacjentów z potwierdzoną angiograficznie chorobą wieńcową.

Pacjenci wysokiego ryzyka otrzymywali statyny rzadziej niż pacjenci niskiego ryzyka (55,8% w porównaniu z 63,5%; iloraz szans 0,72; 95% przedział ufności 0,57-0,92). Podobną zależność stwierdzono dla inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę oraz dla aspiryny, ale nie dla objawowych leków przeciwdławicowych. Po uwzględnieniu w analizie wieloczynnikowej niskiej wydolności fizycznej pacjentów i objawów depresji, różnice dotyczące częstości stosowania zalecanego leczenia przestały być istotne statystycznie.

Zdaniem autorów, przyczyną paradoksalnego niedostosowania sposobu leczenia do ryzyka u pacjentów z chorobą wieńcową jest fakt, że wielu chorych z objawami depresji lub w złym stanie czynnościowym otrzymuje głównie leki objawowe, a rzadziej zgodne z wytycznymi, pełne leczenie wpływające na rokowanie. Konieczne jest zwrócenie szczególnej uwagi na właściwe leczenie właśnie takich chorych wysokiego ryzyka.

Opracowane na podstawie: Jama Internal Medicine / 2007-05-28

Dodaj komentarz