Program leczenia dużej depresji w opiece podstawowej a wskaźniki śmiertelności

Joseph J. Gallo i wsp – The effect of primary care practice-based depression intervention on mortality in older adults. A randomized trial LINK: Ann Intern Med 2007;146:689
Wyniki prospektywnych badań populacyjnych  wskazują na niezależny związek pomiędzy depresją a podwyższonym ryzykiem zgonu. Z kolei, wiedza na temat wpływu interwencji związanej z leczeniem depresji na śmiertelność jest skąpa, głównie z uwagi na metodologiczną niedoskonałość dotychczasowych prac.

Tym bardziej warto zwrócić uwagę na, poświęcone temu zagadnieniu i opublikowane w Annals of Internal Medicine, badanie z randomizacją i grupą kontrolną . Nie sposób pominąć faktu, że badanie przeprowadzono w warunkach podstawowej opieki zdrowotnej. Uczestników – 1226 osób z depresją, powyżej 60 roku życia – losowo przydzielono do grup objętych interwencją lub standardową opieką zdrowotną.

W pierwszej z grup lekarz pierwszego kontaktu zyskiwał wsparcie w postaci terapeuty przeszkolonego w leczeniu depresji. Wraz z lekarzem prowadzącym brał on udział we wstępnej ocenie pacjenta i ustalaniu leczenia zgodnie z obowiązującymi algorytmami. Dodatkowym zadaniem terapeuty było monitorowanie objawów, działań niepożądanych leków i przestrzegania zaleceń dotyczących farmakoterapii.

Wyjściowo, 396 badanych spełniało kryteria dużej, a 203 małej depresji. W okresie obserwacji wynoszącym 52.8 miesięcy zmarło 223 osób. Interwencja zmniejszała prawdopodobieństwo zgonu (iloraz szans 0.67, 95% przedział ufności 0.44-1.00). Korzyść w postaci zmniejszenia śmiertelności dotyczyła pacjentów z dużą (0.55, 0.36-0.84), ale nie z małą depresją (0.97, 0.49-1.92). Co ciekawe i trudne do wytłumaczenia, za obserwowane zjawisko odpowiadało głównie zmniejszenie liczby zgonów z powodu nowotworów złośliwych.

W opinii autorów, wyniki pracy są na tyle nieoczekiwane, że wymagają weryfikacji w kolejnych badaniach.

Opracowane na podstawie: Annals of Internal Medicine / 2007-05-15