Leczenie depresji w przebiegu choroby Alzheimera – meta-analiza

Sarah Thompson i wsp – Efficacy and safety of antidepressants for treatment of depression in Alzheimer`s disease: a metaanalysis LINK: Can J Psych 2007;52:248
Otępienie, w tym choroba Alzheimera, jest jednym z najszybciej narastających problemów zdrowotnych na świecie. Ocenia się, że w kolejnych 30 latach częstość jego występowania wzrośnie o 100%.

Jedną z częstszych manifestacji otępienia są zaburzenia nastroju. Objawy depresyjne ma od 15% do 63% pacjentów z chorobą Alzheimera. Odpowiedź na pytanie o skuteczność leków przeciwdepresyjnych w depresji wikłającej otępienie nie jest oczywista, a jej praktyczne znaczenie rośnie wraz z częstością występowania problemu. Tym bardziej warto zwrócić uwagę na wyniki meta-analizy badań poświęconych temu zagadnieniu, opublikowane w Canadian Journal of Psychiatry.

Kryteria włączenia do projektu spełniały badania z randomizacją, podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną placebo. W 5 pracach tego typu wzięło udział łącznie 165 osób, spośród których 82 otrzymywało leki przeciwdepresyjne, a 83 placebo. Leki przeciwdepresyjne miały wyższość nad placebo, zarówno pod względem częstości odpowiedzi na leczenie (iloraz szans 2.32, 95% przedział ufności 1.04-5.16), jak i częstości remisji depresji (2.75, 1,13-6.65).

Nie było znamiennych różnic pomiędzy grupami pod względem wpływu interwencji na zdolności poznawcze. Obie grupy nie różniły się również pod względem odsetka osób, które przedwcześnie przerwały leczenie, jak i odsetka osób, u których przerwanie terapii było związane z wystąpieniem działań niepożądanych. Liczba osób z chorobą Alzheimera, które należało leczyć, aby uzyskać jedną odpowiedź na terapię, wynosiła 5. Analogicznie, u 1 na 5 leczonych uzyskiwano remisję depresji.

Podsumowując, leki przeciwdepresyjne wydają się być skuteczne w depresji w przebiegu choroby Alzheimera, a częstość przerwania leczenia jest porównywalna z placebo. Lekarze muszą jednak uważać na potencjalne efekty uboczne leków przeciwdepresyjnych.

Opracowane na podstawie: Canadian Journal of Psychiatry / 2007-04-22