Iluzoryczny sukces kardiologii u chorych na cukrzycę

R.M. Cubbon i wsp – Temporal trends in mortality of patients with diabetes mellitus suffering acute myocardial infarction: a comparison of over 3000 patients between 1995 and 2003 Eur Heart J 2007;28:540
Na łamach European Heart Journal przedstawiono ważną analizę, porównującą rokowanie u osób leczonych z powodu świeżego zawału mięśnia serca w 1995 roku i 2003 roku w hrabstwie Yorkshire (Wielka Brytania). Określono 30 dniową i 18 miesięczną śmiertelność dla osób z rozpoznaną cukrzycą (odpowiednio 221 i 272 osoby) i osób bez cukrzycy (odpowiednio 1541 i 1370 osób).

Na przestrzeni tych lat wzrosła częstość stosowania leków przeciwpłytkowych, inhibitorów konwertazy angiotensyny, beta blokerów i statyn. Równocześnie wzrosła liczba zabiegów rewaskularyzacji. W podgrupie chorych na cukrzycę odsetek zgonów w ciągu 30 pierwszych dni po zawale mięśnia serca wyniósł w 1995 roku 23,5% i w 2003 roku 14,0%, co oznacza 40% redukcję śmiertelności (p<0,006). Redukcję liczby wczesnych zgonów stwierdzono również w podgrupie bez cukrzycy z 18,1% do 12,8 %, tj. o 29,3% (p<0,001).

W obserwacji odległej nie zaobserwowano jednak istotnej statystycznie redukcji śmiertelności całkowitej u chorych na cukrzycę po świeżym zawale mięśnia serca (po 18 miesiącach wyniosła odpowiednio 38% i 36,4% dla lat 1995 i 2003). Istotną statystycznie poprawę odległego rokowania osiągnięto w podgrupie bez cukrzycy (śmiertelność 18-miesięczna zmalała z 30,1% w 1995 roku do 25,7% w 2003 roku, tj. o 14,6%, p<0,008).

Jednym z czynników odpowiedzialnych za brak poprawy odległego rokowania u chorych na cukrzycę może być szczególnie nasilona ekspresja wielu czynników ryzyka choroby wieńcowej. Wymaga to opracowania i zastosowania w tej grupie bardziej skutecznych sposobów prewencji wtórnej.

Opracowane na podstawie: European Heart Journal / 2007-03-01