Zaplecze chirurgiczne przy zabiegach angioplastyki wieńcowej – czy to już przeszłość?

Mark A. de Belder – On-site surgical standby for percutaneous coronary intervention: a thing of the past? Heart 2007; 93: 281
W opublikowanym na łamach The Heart komentarzu redakcyjnym de Belder ponownie stawia pytanie, czy aby bezpiecznie wykonywać zabiegi angioplastyki wieńcowej (PCI), nadal istnieje konieczność posiadania w ośrodku zaplecza kardiochirurgicznego i zespołu chirurgów gotowego do pilnej interwencji.

Autor komentuje pracę Carlssona i wsp., którzy porównali wyniki wewnątrzszpitalne i odległe 8838 zabiegów PCI wykonanych w szpitalach szwedzkich bez zaplecza kardiochirurgicznego, z wynikami 25525 zabiegów PCI wykonanych w szpitalach posiadających klinikę kardiochirurgii. W pracy nie stwierdzono różnic w śmiertelności pacjentów, co skłoniło Carlssona i wsp. do wniosku, że zaplecze kardiochirurgiczne nie jest już w dzisiejszych czasach bezwzględnie konieczne do tego, by bezpiecznie wykonywać zabiegi PCI.

W swoim komentarzu de Belder porównuje zalecenia brytyjskie i amerykańskie w tym zakresie zauważając, że Brytyjczycy złagodzili ostatnio znacząco wymagania dotyczące dostępu do kardiochirurgii. Zalecenia amerykańskie są bardziej konserwatywne.

Autor porusza trzy ważne aspekty problemu. Po pierwsze, leczenie zawału serca za pomocą pierwotnej angioplastyki wieńcowej sprawia, że konieczna jest większa ilość ośrodków, by skrócić czas od początku bólu do zabiegu. Po drugie, w niektórych ośrodkach bez zaplecza chirurgicznego do rozpoczęcia wykonywania zabiegów angioplastyki skłaniają przede wszystkim bodźce ekonomiczne. Po trzecie, w dużych ośrodkach, wykonujących dużo zabiegów jest mniej powikłań.

Podsumowując, autor zgadza się z faktem, iż wykonywanie zabiegów PCI w ośrodkach bez zaplecza chirurgicznego może być bezpieczne i pożądane. Podkreśla jednak, że działanie takie musi być starannie zaplanowane i przeprowadzone w taki sposób, aby zapewnić pacjentom odpowiedni poziom leczenia, a w przypadku powikłań móc bez opóźnień organizacyjnych przenieść pacjenta do ośrodka kardiochirurgicznego. Działalność takich regionalnych centrów musi być monitorowana, włącznie z możliwością konsultacji pacjenta i zapisu koronarografii na odległość (telemedycznie).

Opracowane na podstawie: Heart / 2007-03-12