Jak mierzyć skuteczność opieki diabetologicznej w ochronie zdrowia ?

L. Pogach, M. Engelgau i D. Aron – Measuring progress toward achieving hemoglobin A1c goals in diabetes care JAMA 2007;297:520
Leonard Pogach i wsp., w komentarzu opublikowanym na łamach Journal of the American Medical Association, przedstawiają dylematy związane z monitorowaniem jakości opieki diabetologicznej.

Uznanie za wyznacznik jakości opieki diabetologicznej wyłącznie poziomu HbA1c <7,0% powoduje pominięcie szeregu praktycznych aspektów opieki zdrowotnej, może przyczynić się do nieefektywnego wydatkowania środków finansowych i zaniedbywania metabolicznie gorzej wyrównanych chorych. Stwierdzono bowiem, że największe bezwzględne korzyści zdrowotne obserwuje się przy redukcji HbA1c z 9% do 8%, a już wyraźnie mniejsze z 8% do 7%.

Dodatkowo, optymalne wyrównanie poziomu glikemii (HbA1c <7,0%) u osób z długotrwałą cukrzycą jest trudne do osiągnięcia, nawet przy trójlekowym schemacie terapii hipoglikemizującej. Co więcej, analiza ekonomiczna pokazuje, że jeden rok życia, skorygowany o jego jakość (QALY) kosztuje, przy obniżeniu HbA1c z 7,9% do 7%, w grupie wiekowej 55-64 lata – 71 000$, a w grupie wiekowej 65-74 lata – 144 000$. Korzyści uzyskane w ciągu całego życia (efektywność kosztowa), zależne od obniżenia HbA1c z 7,9% do 7%, są w grupie wiekowej 45-54 lata dwukrotnie większe w porównaniu z grupą 55-64 lata i pięciokrotnie większe w porównaniu z grupą 65-74 lata.

Przedstawione argumenty uzasadniają zatem przyjęcie strategii oceny jakości leczenia cukrzycy w populacji nie tyko na podstawie pojedynczego kryterium (HbA1c <7%), ale na podstawie dynamiki zmian poziomu hemoglobiny glikowanej. Pozwoli to na przeznaczenie środków finansowych na leczenie podgrup chorych najbardziej zagrożonych i tych, w których spodziewana skuteczność terapii jest największa.

Opracowane na podstawie: JAMA / 2007-02-07