Różnicowanie pomiędzy depresją a chorobą dwubiegunową w podstawowej opiece zdrowotnej

David J. Muzina i wsp – Differentiating bipolar disorder from depression in primary care LINK: Clev Clin J Med 2007;74:89
Dominującą składową choroby dwubiegunowej jest zazwyczaj depresja. To sprawia, że u znacznego odsetka osób z tym problemem stawia się błędne rozpoznanie dużej depresji w przebiegu choroby jednobiegunowej, co skutkuje rozpoczęciem nieprawidłowego leczenia, a w efekcie wzrostem chorobowości i ryzyka zachowań samobójczych. Jak na ironię, w wielu przypadkach do właściwego rozpoznania prowadzi jedno celne pytanie o objawy manii lub hipomanii. Wskazówki ułatwiające rozpoznanie choroby dwubiegunowej można znaleźć w artykule przeglądowym opublikowanym w Cleveland Clinic Journal of Medicine.

\W przeciwieństwie do klasycznej depresji, pierwszy epizod choroby dwubiegunowej pojawia się zazwyczaj przed 25 rokiem życia, nawroty objawów są częstsze, a okresy remisji krótsze. Epizodom depresyjnym w chorobie dwubiegunowej często towarzyszy nadmierna senność, znaczne spowolnienie ruchowe i wygórowany apetyt. Z kolei, epizody hipomanii mogą być krótkotrwałe i niezwykle słabo zaznaczone.

Zbierając wywiady warto zwrócić szczególną uwagę na rodzinne występowanie choroby dwubiegunowej. Postawienie właściwego rozpoznania jest o tyle istotne, że stosowanie klasycznych leków przeciwdepresyjnych może wywołać bardzo różne reakcje – od braku efektu do bardzo szybkiej poprawy nastoju, nierzadkie są także reakcje paradoksalne.

Zgodnie z aktualną wiedzą, lekami pierwszego rzutu w epizodzie depresyjnym towarzyszącym chorobie dwubiegunowej są preparaty litu, lamotrigina, olanzapina z fluoksetyną i kwietapina. Leczenie manii jest zazwyczaj łatwiejsze. W tej fazie choroby sprawdzają się atypowe leki przeciwpsychotyczne i preparaty litu. Pomimo pozornie szerokiej gamy leków, osoby z manią często wymagają hospitalizacji.

Opracowane na podstawie: Cleveland Clinic Journal of Medicine / 2007-02-26